Trump 2.0 – Hoe deelnemers aan een lawaaiprotest bij het ICE-detentiecentrum Prairieland tot “terroristen” gemaakt werden

Het Nederlands mannenelftal speelt komende zomer tijdens het wereldkampioenschap voetbal twee van de drie wedstrijden in zijn poule in Texas. De “Lone Star” staat heeft de afgelopen jaren conservatieve wetten ingevoerd tegen abortus en lhbtqia2s+ rechten. Texas herbergt ook de meest beruchte detentiecentra van ICE en heeft afgelopen maand deelnemers aan een lawaaidemonstratie voor terrorisme veroordeeld. De verdachten in de Prairieland-zaak wacht extreem lange gevangenisstraffen en deze zaak verdient aandacht in Nederland tijdens het wk.

Texas is een van de meest conservatieve staten van de Verenigde Staten. Afgelopen week werd nog aangekondigd dat de bijbel verplichte leeskost wordt op Texaanse scholen. Nadat het hooggerechtshof in 2022 het recht op abortus verwierp, heeft Texas elke abortus verboden, zonder uitzonderingen voor verkrachting en incest. De doodstraf is legaal in Texas, een derde van alle doodstraffen in de VS vind daar plaats. Texas bevindt zich ook aan de frontlinie van Trump’s heksenjacht op “antifa”.

In die staat bevinden zich ook een aantal van de grootste detentiecentra van ICE. Nabij San Antonio bevindt zich het Diley familiedetentiecentrum waar veel kinderen onder erbarmelijke omstandigheden vastzitten. Vorig jaar was er een uitbraak van mazelen, en kinderen krijgen bedorven eten. Onlangs kwamen de hartverscheurende brieven die kinderen vanuit Diley verstuurden in het nieuws. Hierop ging het personeel van ICE de cellen in om brieven van kinderen te vernietigen.

Leven onder Trump 2.0
1. Deel 1
2. De aanval op transrechten
3. De terfs krijgen hun zin
4. Eerst kwamen ze voor de vakbondsleiders….
5. Op weg naar een AI-gestuurde fascistische staat, of overschatten zijn ideologen de top-down maakbaarheid van de VS?
6. Toen de Nationale Garde niet naar Portland kwam
7. De klopjacht op antifa
8. Conspiracy-onzin van Trump 2.0 over ‘antífa’ gretig geïmporteerd door rechts Nederland
9. De keiharde dagelijkse realiteit van de ICE-razzia’s
10. Hoe ICE in Minneapolis belandde en Nicole Good vermoordde
11. Stafchef Stephen Miller en zijn etnische zuivering

Een ander ICE-detentiecentrum zit in Prairieland, nabij Dallas. Vorig jaar op de Amerikaanse onafhankelijkheidsdag vonden in het hele land vele demonstraties plaats tegen ICE, dat toen net rond Los Angeles zijn klopjacht op migranten had opgevoerd. In Prairieland zat toen de Palestijnse activist Leqaa Kordia vast, die overigens pas begin dit jaar vrijkwam.

Lawaaiprotest

Een groep van zo’n twintig demonstranten houdt op die vierde juli een lawaaidemonstratie bij het detentiecentrum om de gedetineerden een hart onder de riem te steken. Speeches worden gehouden en vuurwerk wordt afgestoken. Op independence day wordt er in Amerika volop vuurwerk afgestoken, veel meer dan met oud en nieuw. Om zich te kunnen verdedigen tegen een eventuele tegendemonstranten hebben ze wapens bij zich, dit is tenslotte Texas, maar behalve één wapen blijven ze in de bus achter. Een paar demonstranten maken zich los van de groep om een aantal auto’s van bewakers te versieren met anti-ICE leuzen en banden lek te steken.

Een politieman die afkomt op een noodoproep, arriveert als het protest al is afgelopen. Als hij een aantal overgebleven demonstranten ziet wegrennen, trekt hij zijn pistool. Een demonstrant, Benjamin Song, die de wacht hield, schiet vervolgens “defensief” in de grond om de agent af te leiden. Dat is zijn eigen lezing, volgens de politie schoot hij gericht. Een van de kogels schampt de diender echter in zijn schouder. Groot alarm wordt geslagen en de politie en FBI arresteren vervolgens een aantal demonstranten, die nog rondhingen, waaronder een vrouw die de hele avond Pokemon in haar busje had gespeeld. De schutter wordt pas elf dagen later gearresteerd, nadat hij eerst een nacht in een nabij gelegen maisveld doorbrengt. Een aantal arrestanten overhandigt hun telefoons, en dit geeft Justitie toegang tot hun signal-chatgesprekken.

Rechtszaak

In totaal worden zestien mensen opgepakt. Waaronder iemand die af kwam op een flyer in een discord-kanaal en die verder niemand anders kende. Een aantal van hun besluit mee te werken met Justitie, veelal onder dwang, zoals het maandenlang plaatsen in een isoleercel of het intimideren met zware straffen. Deze getuigenissen, beelden van beveiligingscamera’s en de gesprekken op signal vormen de basis van de vervolging. Met behulp van Trump’s uitroepen van antifa tot “terrorisme” afgelopen september, wordt de demonstranten het antifa-label opgeplakt en worden ze voor terrorisme vervolgt door de federale overheid. De demonstranten worden beschuldigd van het plannen en het in een hinderlaag lokken van de politieagent. Het vuurwerk richtte geen schade aan en verwondde niemand, maar justitie claimt dat het explosieven waren.

In februari volgt de rechtszaak tegen negen Prairieland-verdachten. De door Trump benoemde rechter Pittman laat al voor de zaak begint zien dat hij partijdig is: hij legt advocaten boetes op voor het inbrengen van moties voor extra bewijs. In eerste instantie verklaart hij de rechtszaak “nietig” omdat een aantal juryleden negatief over ICE zijn, en een advocaat, ter nagedachtenis van het overlijden van Jesse Jackson een t-shirt van Martin Luther King aan heeft. Een week later neemt rechter Pittman, zeer ongebruikelijk, zelf de juryselectie over. Hij verplaatst de zaak naar een kleine zaal en staat geen opnames toe. Bovendien wordt een aantal verdachten die transgender zijn continu door de aanklagers met het verkeerde gender aangesproken. De trans vrouwen zitten ook vast in een mannengevangenis.

De juryleden worden tien dagen lang bedolven onder ongerelateerd materiaal van links protest, zoals foto’s uit zines van brandende politieauto’s en video’s van straatgevechten van antifa. Dat verdachten zwarte kleding droegen tijdens het protest wordt gebruikt als bewijs dat men antifa is. “Black bloc” is echter een veel voorkomende tactiek om identificatie of doxxing te voorkomen. Ook het feit dat er bij het protest meerdere eerste hulp kits waren, wordt gebruikt om aan te tonen dat er kwade opzet was, terwijl het standaard praktijk is bij demonstraties. Verder waren drie van de verdachten lid van de Emma Goldman-boekclub, en niet alleen het bezit, maar ook het bespreken van politieke literatuur wordt als aanvullend bewijs gebruikt. Dat allemaal om de jury te overtuigen van het bestaan van de zogenaamde “Noord Texas terreur cel”.

Na twee dagen juryberaad worden acht verdachten veroordeeld voor rellen, het ondersteunen van terrorisme en voor het gebruik van explosieven. Song wordt ook veroordeeld voor poging tot moord. Daniel “Des” Estrada die niet bij het lawaaiprotest was, en ook niet bij de planning betrokken was, wordt ook veroordeeld, omdat hij zines van zijn gearresteerde vrouw uit huis haalde. Estrada kan tot veertig jarig gevangenisstraf krijgen en wordt als houder van een greencard (verblijfsvergunning) waarschijnlijk gedeporteerd na het uitzitten van zijn straf. De andere veroordeelden krijgen minimaal tien jaar en maximaal zestig jaar. Song krijgt minimaal twinitg jaar tot levenslang. Ook de zeven arrestanten die hebben meegewerkt met Justitie, en die schuld hebben bekend aan het ondersteunen van terrorisme, lopen nog kans op een flinke straf. In juni zal rechter Pittman de uiteindelijke straf uitspreken. De verdachten hebben al laten weten in beroep te gaan. Naast deze rechtszaak loopt er tegen alle verdachten ook nog een procedure van de staat Texas.

De zaak stinkt

Je hoeft het niet met de actievoerders eens te zijn om in te zien dat de Prairieland-zaak ontzettend stinkt. Dit doet denken aan het “netwerk”-proces tegen anti-fascisten in Moskou in 2020 of de eenzijdige vervolging van anti-fascisten in Boedapest voor geweld tijdens een neo-nazi mars, maar zelfs in die corrupte zaken zijn de straffen lager. Natuurlijk zijn er strategische en ethische fouten gemaakt door een aantal Prairieland-demonstranten. Vooral Song heeft zijn kameraden, misschien goed bedoeld, in de steek gelaten. Uit een aantal van zijn vrijgegeven signal-quotes komt ook een licht macho toon naar boven, zoals: “Ik ga niet naar de gevangenis”. Het bewijs tegen hem is echter niet waterdicht, want als een geoefend schutter als hij – hij was marinier – van die afstand gericht had geschoten met een automatisch geweer dan was die politieman er niet lichtgewond van afgekomen. Laat staan dat er sprake was van een hinderlaag.

De veroordeling van de deelnemers aan de lawaaidemonstratie is politiek gemotiveerd. Het ministerie van Justitie, toen nog onder leiding van Pam Bondi, heeft de uitspraak toegejuicht als een overwinning. De anti-abortus activist die vorig jaar in Minnesota twee politici vermoorde is niet voor terrorisme aangeklaagd. In dat jaar pleegde ook een man, geïnspireerd door extreem-rechtse ideologieën, een zelfmoordaanslag door zijn cybertruck op te blazen bij een Trump-hotel in Las Vegas, en zelfs dat werd niet aangeduid als terrorisme. Timothy McVeigh, die in 1995 een gebouw van de federale overheid opblies met 168 doden tot gevolg. is nooit voor terrorisme veroordeeld. Extreem-rechts heeft sinds 2001 in de VS tachtig procent van het totaal aantal doden door politiek gemotiveerd geweld veroorzaakt, radicaal-links en zeker dodelijk anti-fascistisch geweld is zeldzaam, en in de bekende gevallen was het altijd uit zelfverdediging.

De rechtszaak kenmerkte zich, zoals aangetoond, door juridisch discutabele en partijdige beslissingen van de rechter. De duiding van “terrorisme” voor alle arrestanten in de Prairieland-zaak is zeer verontrustend, en baant de weg voor verdere criminalisering van demonstranten in de VS. Als een iemand over de scheef gaat tijdens een demonstratie, kan je dan de hele groep als terrorist veroordelen? Mensenrechtenorganisaties en media in Nederland moeten aandacht aan deze zaak geven, zeker als Nederland in juni een potje voetbal speelt op een steenworp afstand van het Prairieland-detentiecentrum. Activisten moeten solidariteit betuigen met de Prairieland 9-gevangenen. Demonstreren, het maken van radicale zines of dragen van black-bloc kleding is geen misdaad en zeker geen terrorisme.

Als je meer wilt weten: er is een aantal goede podcasts over de zaak gemaakt door onder andere Final Straw en It Could Happen Here. Lokale media, Crimethinc en The Intercept hebben vanaf het begin over de zaak geschreven. Ook zijn er zines die je kunt lezen of verspreiden. Op de support website van de verdachten staan verschillende manieren waarop je de verdachten kunt ondersteunen.

Meer over het twijfelachtige bewijs, over waarom liberale organisaties hun vingers niet wilden branden aan deze zaak, over het criminaliseren van zines en drukpersen, en over een Canadese vrouw die met haar kind, dat een autisme-diagnose heeft, in een ICE-gevangenis in Texas zit.

Henk S