Er komt een gewapende Palestijnse opstand aan
![5870493027_458e87b518_k](/_next/image?url=https%3A%2F%2Fforumvooranarchisme.nl%2Fmedia%2F5870493027_458e87b518_k-1080x648.webp&w=1920&q=75)
(Foto Zaid Amr al uit 2011, flickr CC2.0)
Getallen kunnen een ontmenselijkende uitwerking hebben. Maar wanneer ze in hun juiste context worden geplaatst, helpen ze om bredere kwesties te belichten en dringende vragen te beantwoorden, zoals waarom bezet Palestina aan de vooravond staat van een grote opstand. En waarom Israël het Palestijnse verzet niet kan verpletteren, hoe hard of gewelddadig het ook probeert.
Dan worden getallen relevant. Sinds het begin van dit jaar zijn er bijna 200 Palestijnen gedood op de bezette Westelijke Jordaanoever en in Gaza. Onder hen zijn 27 kinderen.
Als je je een heatmap voorstelt waarop de steden, dorpen en vluchtelingenkampen van de Palestijnse slachtoffers in verband worden gebracht met de aanhoudende gewapende opstand, dan zie je onmiddellijk directe verbanden. Gaza, Jenin en Nablus, bijvoorbeeld, betaalden de zwaarste prijs voor het Israëlische geweld, waardoor dit de regio’s zijn die het meeste weerstand bieden.
Het zal geen verbazing wekken dat Palestijnse vluchtelingen historisch gezien in de voorste gelederen van de Palestijnse bevrijdingsbeweging hebben gestaan en vluchtelingenkampen zoals Jenin, Balata, Aqabat Jabr, Jabaliya, Nuseirat en andere hebben omgevormd tot brandhaarden van gewapend verzet door de bevolking. Hoe harder Israël probeert het Palestijnse verzet de kop in te drukken, hoe sterker de reactie van de Palestijnen is.
Neem Jenin als voorbeeld. Het opstandige vluchtelingenkamp heeft zijn verzet tegen de Israëlische bezetting nooit gestaakt sinds de beroemde veldslag en het daaropvolgende Israëlische bloedbad in april 2002. Het verzet ging daar door in al zijn vormen, ondanks het feit dat veel van de strijders die het kamp verdedigden tegen de Israëlische invasie van de Tweede Palestijnse Opstand, of Intifada, werden gedood of gevangen gezet.
Nu een nieuwe generatie het roer heeft overgenomen, is Israël weer bezig. Militaire invallen in Jenin door Israël zijn routine geworden, met een toenemend aantal slachtoffers tot gevolg, maar met een prijs voor Israël zelf.
De meest opvallende en gewelddadige van deze invallen was op 26 januari, toen het Israëlische leger het kamp binnenviel, tien Palestijnen doodde en meer dan twintig anderen verwondde.
Er worden steeds meer Palestijnen gedood naarmate de Israëlische invallen frequenter worden. En hoe frequenter de invallen worden, hoe harder het verzet wordt, dat ook over de grenzen van Jenin heen is gegroeid naar de nabijgelegen illegale joodse nederzettingen, militaire controleposten enzovoort. Het is algemeen bekend dat veel van de Palestijnen die Israël beschuldigt van het uitvoeren van operaties tegen zijn soldaten en kolonisten uit Jenin komen.
De Israëli’s beschouwen hun geweld in Palestina misschien als zelfverdediging. Maar dat is simpelweg onjuist. Een militaire bezetter, of dat nu in Palestina is – of waar dan ook, wat dat betreft – kan volgens de strikte juridische definitie niet in een staat van zelfverdediging verkeren. Dit laatste concept is alleen van toepassing op soevereine naties die zich proberen te verdedigen tegen bedreigingen op of binnen hun internationaal erkende grenzen.
Niet alleen wordt Israël door de internationale gemeenschap en de wet gedefinieerd als een ‘Bezettingsmacht’, maar het is ook wettelijk verplicht om “ervoor te zorgen dat de burgerbevolking wordt beschermd tegen alle gewelddaden”, zoals een verklaring van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties op 20 juni stelde.
De verklaring was een verwijzing naar de moord op acht Palestijnen in Jenin, een dag eerder. Onder de slachtoffers waren twee kinderen, Sadil Ghassan Turkman, 14 jaar, en Ahmed Saqr, 15 jaar. Het hoeft geen betoog dat Israël niet betrokken is bij de ‘bescherming’ van deze en andere Palestijnse kinderen. Het is de entiteit die het kwaad aanricht.
Maar aangezien de VN en anderen binnen de internationale gemeenschap genoegen nemen met het afgeven van verklaringen – waarin Israël wordt ‘herinnerd’ aan zijn verantwoordelijkheid, waarin ‘diepe bezorgdheid’ wordt geuit over de situatie of waarin, in het geval van Washington, zelfs de schuld aan de Palestijnen wordt gegeven – welke andere opties hebben de Palestijnen dan om zich te verzetten?
De opkomst van de Lions’ Den, de Jenin Brigades, de Nablus Brigades en vele andere van zulke groepen en brigades, die meestal bestaan uit arme en slecht bewapende Palestijnse vluchtelingen, is niet echt een mysterie. Men vecht wanneer men onderdrukt, vernederd en routinematig geschonden wordt. Deze rol heeft menselijke relaties en conflicten vanaf het allereerste begin bepaald.
Maar de opstand van de Palestijnen moet verontrustend zijn voor degenen die de status quo willen handhaven. Een daarvan is de Palestijnse Autoriteit.
De PA zal veel verliezen als de Palestijnse opstand zich uitbreidt tot buiten de grenzen van de noordelijke Westelijke Jordaanoever. PA-president Mahmoud Abbas, die weinig legitimiteit geniet, zal geen politieke rol kunnen spelen. Zonder zo’n rol, hoe kunstmatig ook, zullen buitenlandse fondsen snel opdrogen en is het feest voorbij.
Voor Israël staat er ook veel op het spel.
Het Israëlische leger onder leiding van Netanyahu’s vijand, minister van Defensie Yoav Gallant, wil de strijd tegen de Palestijnen opvoeren zonder de grootschalige invasie van steden van 2002 te hoeven herhalen. Maar de binnenlandse inlichtingendienst, de Shin Bet, is steeds meer gebrand op een grootschalig optreden.
De ultrarechtse minister van Financiën Bezalel Smotrich wil het geweld gebruiken als voorwendsel om de illegale nederzettingen uit te breiden. Een andere extreem-rechtse politicus, minister van Nationale Veiligheid Itamar Ben Gvir, is op zoek naar een burgeroorlog, geleid door de meest gewelddadige joodse kolonisten, de kern van zijn politieke achterban.
De Israëlische premier Benjamin Netanyahu, die worstelt met zijn eigen politieke en juridische problemen, probeert iedereen een beetje te geven van wat ze willen, maar alles tegelijk. De paradoxen zijn een recept voor chaos.
Dit heeft ertoe geleid dat Gallant voor het eerst sinds de Tweede Intifada weer luchtaanvallen uitvoert op Palestijnse activisten. De eerste van deze aanvallen vonden plaats in de Jalameh regio bij Jenin op 21 juni.
Ondertussen breidt de Shin Bet zijn lijst met doelwitten uit. Er zullen zeker nog meer moorden volgen.
Tegelijkertijd plant Smotrich al een enorme uitbreiding van illegale nederzettingen. En Ben Gvir stuurt hordes kolonisten om pogroms uit te voeren in vreedzame Palestijnse dorpen. De hel van Huwwara op 26 februari werd herhaald in Turmus’ayya op 21 juni.
De VS en hun westerse partners mogen zich dan wel blijven onthouden van inmenging in vermeende ‘interne Israëlische aangelegenheden’, ze zouden eens goed moeten nadenken over wat er in Palestina gebeurt. Dit is geen business as usual.
De volgende intifada in Palestina zal gewapend, niet-factioneel en van onderop zijn, met gevolgen die te moeilijk in te schatten zijn.
Hoewel voor Palestijnen een opstand een schreeuw is tegen onrecht in al zijn vormen, is geweld voor mensen als Smotrich en Ben Gvir een strategie voor uitbreiding van nederzettingen, etnische zuivering en burgeroorlog. Gezien de pogroms van Huwwara en Turmus’ayya is de burgeroorlog al begonnen.
–———————
Ramzy Baroud is journalist en redacteur van de Palestine Chronicle. Hij is de auteur van vijf boeken waaronder: “These Chains Will Be Broken: Palestinian Stories of Struggle and Defiance in Israeli Prisons” (2019), “My Father Was a Freedom Fighter: Gaza’s Untold Story” (2010) en “The Second Palestinian Intifada: Een kroniek van de strijd van een volk” (2006). Dr. Baroud is een Non-resident Senior Research Fellow aan het Center for Islam and Global Affairs (CIGA), Istanbul Zaim University (IZU). Zijn website is www.ramzybaroud.net.
Reacties (0)
Voeg nieuwe reactie toe
Wij tolereren geen: racisme, seksisme, transfobie, antisemitisme, ableisme enz.