Sanny van de RSP: “Ze willen ons de loopgraven in. Ze willen ons dood. En wij moeten ons daartegen gaan organiseren!”

Gisteren deden in Den Haag zo’n honderd mensen mee aan de demonstratie “Geen bezuiniging voor bewapening!”, die was georganiseerd door de Nieuwe Vredesbeweging. De actie begon in het centrum van de stad en eindigde aan de Bezuidenhoutseweg 161, bij de Nederlandse Industrie voor Defensie en Veiligheid (NIDV), de lobby-organisatie van de wapenindustrie. Sanny van de Revolutionaire Socialistische Partij (RSP) hield er een gloedvol betoog: we moeten niet alleen demonstreren maar ons ook organiseren! Hier de tekst van de speech.

Ik ben Sanny van de RSP, de Revolutionaire Socialistische Partij. We hebben vorig jaar heel erg fijn kunnen samenwerken met de Nieuwe Vredesbeweging. De NAVO kwam toen naar Den Haag en ze wilden eigenlijk gewoon nog meer geld van de werkende klassen.

Daddy Trump, ik ga dit allemaal voor jou regelen. Wij gaan vijf procent van ons bruto binnenlands product aan je geven. Natuurlijk kunnen we werken tot ons eenenzeventigste. Natuurlijk kunnen we 540 euro eigen risico betalen. Natuurlijk kunnen we gaan bezuinigen op de ouderenzorg, de gehandicaptenzorg. Dat gaan we regelen.

Daddy Trump, zo klonk het vorig jaar. En daar hebben we een anti-NAVO demonstratie voor gehad. En er gaat een nieuwe anti-NAVO demonstratie komen in Istanboel dit jaar. Ze gaan elke keer lekker de wereld rond. Zoals ze dat natuurlijk binnen de NAVO-landen doen. Maar ze blijven niet binnen de NAVO-landen, want het is geen vredescoalitie.

Het is een oorlogscoalitie. Zoals we hebben gezien in Afghanistan, Jemen, de Filipijnen, Irak, Libië, Syrië. Om maar een paar voorbeelden te noemen waar de NAVO de afgelopen twintig jaar is geweest. De afgelopen weken heb ik op mijn telefoon verschillende beelden kunnen zien uit Iran. Waar een Amerikaanse-Israëlische oorlog tegen is gestart. Er vloeide brandende olie door de straten van Teheran. En er zijn meisjesscholen in as gelegd. Waarom? Voor vrede? Super raar.

Dit is niet alleen een oorlog tegen Iran. Dit is een oorlog tegen iedereen. Tegen de arbeidersklasse van de hele wereld. Bijvoorbeeld in Nederland zien we dat nu al alles duurder wordt. De energieprijzen stijgen. De Straat van Hormuz is afgesloten. Niet alleen stijgen de energieprijzen, maar ook de kunstmest gaat duurder worden. Omdat gas daarvoor nodig is. En ook eten zal daardoor duurder worden. En ook het vervoer wordt daardoor duurder.

En die drie dingen versterken elkaar alleen maar. Waardoor de inflatie, die eindelijk een beetje was afgenomen, weer verder kan stijgen. En de arbeidersklasse betaalt hiervoor. Waarom zeg ik de arbeidersklasse? Omdat de kapitalisten profiteren. De olie-multinationals. De voedsel-multinationals. En de container-multinationals. Die gebruiken keer op keer zulke soort crises. Om de prijzen nog meer omhoog te trekken. Ze gebruiken die winst niet om bepaalde kosten te dekken. Ze gebruiken die winst om in hun eigen zak te stoppen.

En wat is daarvoor nodig? Meisjesscholen bombarderen. Prima, Trump zei het zelf. Het maakt me niet uit wat de uitkomst is. Dit hoort er nou eenmaal bij.

En wij mogen dit dus gaan betalen. Dan wel met ons leven. Dan wel met levens in Iran. Dan wel ons eigen leven: je mag gaan werken tot je dood. Tot je eenenzeventigste. Want als je een zwaar beroep hebt dan leef je al niet zo lang. Laat staan tot je eenenzeventigste met zwaar werk. En als je geen zin hebt om te sterven, en te werken tot je dood, dan mag je ook in de loopgraven gaan liggen. Want de eerste jongeren hebben al een brief gekregen van de minister van Defensie. Of ze zich willen aanmelden voor het leger alsjeblieft.

Ook in Duitsland is dit gaande. Daar werden jongeren gevraagd om zich inderdaad te laten keuren. En ben je nu een jongen tussen de zeventien en vijfenveertig in Duitsland, en je wilt langer dan drie maanden het land verlaten, dan moet je dat even melden. Want je moet oorlogsbereid zijn.

Waarvoor moet je oorlogsbereid zijn? Voor een land waar je de huur niet kan betalen. En waar jouw vrienden, die misschien een andere huidskleur hebben, worden gediscrimineerd. Worden neergeslagen door de politie. Keer op keer racisme meemaken. Je kan niet rondkomen. De studies worden steeds duurder. En dan moeten wij gaan sterven voor dat soort regeringen?

De olieprijzen worden hoger. En ook in Amerika zouden ze dit kunnen voelen. Maar geen probleem, zegt Donald Trump. Want Venezuela kan ons tweehonderd miljoen vaten olie geven. Om de tekorten in de Verenigde Staten te compenseren. Is dat niet handig en toevallig? Dat Venezuela nu tweehonderd miljoen olievaten kan geven? Net nadat ze dat land zijn ingevallen? En de president hebben gekidnapt in januari. Het lijkt wel alsof het allemaal zo bedacht is.

Is dit dan een fout van Donald Trump, het individu? Die rare man met het oranje gezicht? Of is dit een fout van Amerika zelf. Zou dit anders gaan met een democraat? Hielden de democraten hun handen af van Afghanistan, Pakistan, Libië, Syrië, etcetera. Dat denk ik niet. Omdat Amerika een diep kapitalistisch land is, en een diep imperialistisch land is. Dat hebben we keer op keer gezien. En het enige verschil met Donald Trump is dat hij het open en bloot zegt.

Niet alleen Donald Trump zegt het open en bloot. Ook Mark Rutte heeft laatst gezegd: ga je maar voorbereiden om in de komende vijf jaar een oorlog te zien. Zoals je voorouders die hebben meegemaakt. Dat zei hij vorig jaar.

En als ik dit vertel aan mijn vrienden, collega’s, dan zeggen ze: schat, zo’n vaart gaat het toch niet lopen? Maar zo’n vaart loopt het dus wel. Wanneer een kapitalist jou zegt wie ze zijn, en hoe het in elkaar steekt, geloof hem dan. Zij vertellen nu letterlijk waar het op staat. Jullie mogen sterven voor onze winst. Voor ons. Voor ons belang. En dan zijn nog steeds mensen die denken: zo’n vaart gaat het toch niet lopen. Zo vaart loopt het dus wel. En we gaan die boodschap serieus nemen. En we gaan onszelf serieus organiseren.

Zoals ik al zei. De pensioenen gaan tot 71. Ik ben nu 26. Ik kan me niet eens meer voorstellen dat ik ooit met pensioen ga. En het eigen risico gaat naar 520 euro. Bij dit jaar is die voor mij al er doorheen. Dus ik zit ook een soort lijst af te gaan, online van wat kan ik nog allemaal doen. Een soort van onderhoudsbeurt dit jaar. Omdat ik me volgend jaar niet blut wil betalen. Wat een waanzin. Ik ben 26 en dit is waar ik me zorgen over moet maken.

Ik denk: we zijn hier vandaag met een demo. Dat is heel erg goed. En we moeten ons dus organiseren. Mobiliseren. Maar ik denk dat we ook goed in de oren moeten knopen: de komende jaren gaan de meest beslissende jaren misschien worden. Van ons leven. Het gaat niet genoeg zijn om af en toe een bijeenkomst te organiseren. Het er met elkaar over te hebben, en zeggen: nou, nou, nou, het is allemaal wel een beetje verschrikkelijk. Ik denk dat we nu meer dan ooit deze strijd echt, echt, echt serieus moeten gaan nemen.

Er is een oorlog tegen Iran. Tegen Palestina. Er is een oorlog tegen de werkende klassen. Ze willen ons de loopgraven in. Ze willen ons dood. En wij moeten ons daartegen zelf ook gaan organiseren. Alsof we een leger zijn. We moeten echt serieus gaan nadenken. Wat moeten we doen? En dit kan dus?

In Duitsland zijn vijfenvijftigduizend jongeren de straat op gegaan. Al twee keer. Om zich te verzetten tegen de dienstplicht. Scholieren die stakingscomité’s hebben opgezet op school, en die helpen elkaar. Gewoon scholieren van achttien die zichzelf nooit eerder hebben georganiseerd.

We zien dat tegenstellingen verscherpen. En daardoor groeit het verzet ook. Maar dit gebeurt niet allemaal volledig spontaan. We moeten echt serieus gaan nadenken. Wat we willen doen? En ons echt organiseren. In goede organisaties. Zoals de RSV. Zoals de Nieuwe Vredesbeweging. En serieus gaan nadenken. Hoe gaan we deze oorlog stoppen?

En ik heb hier meer voorbeelden van. In België willen ze de pensioenleeftijd naar zevenenzestig doen. Maar daar heb je een algemene staking tegen gehad dit jaar. Dat hebben wij voor het laatst gezien tijdens de Tweede Wereldoorlog in Nederland.

Maar dat kan dus wel. Je kan jezelf organiseren. En dat gebeurt dus niet spontaan. Maar dat gebeurt door de strijd super serieus te nemen. Je moet jezelf ernstig nemen. Je moet jezelf organiseren. Je moet met je collega’s en met je vrienden en met je schoolgenoten gaan praten. En zeggen: het is echt nu of nooit. Je moet je nu organiseren. Je moet lid worden. Je moet je weekenden hiervoor vrijmaken. Je moet studeren. En je moet jezelf echt organiseren. En gaan drillen. En het serieus nemen. Want er is nu al een oorlog gaande. De oorlog tegen de werkende klasse. De oorlog tegen Iran. En we moeten nu gaan winnen.

We hebben in 1981 vierhonderd duizend mensen in Amsterdam gezien tegen die bom toen. En in 1983 vijfhonderdvijftig duizend mensen in Den Haag. Mijn moeder vertelde erover, en toen ik daar naar luisterde dacht ik: wauw, wat bizar, dat er toen een oorlog dreigde en dat er zoveel mensen op straat waren. Wat een bijzonder verhaal. En nu sta ik daar zelf. En nu sta ik daar met jullie. En wij moeten dat ook gaan doen. En we moeten dus ook tot die aantallen gaan komen. We willen eigenlijk volgend jaar al met die vijfhonderdvijftig duizend mensen in Den Haag staan.

Maar dus again. Niet alleen mobiliseren. We moeten onszelf echt organiseren. Je moet jezelf gaan opleiden. Je moet elkaar gaan opleiden. Je moet met je collega’s gaan praten. En zeggen: het is nu of nooit. Neem het ernstig. Sluit je aan. Er is een oorlog tegen ons. We zijn georganiseerd als het leger. Het is niet leuk, maar wij moeten dat ook gaan doen. En je moet jezelf gaan mobiliseren. En organiseren. En we moeten het echt groot gaan maken. Het is nu of nooit.

Nou. Dit is dan de afrondende fase. Maar ik wil er eerst nog dit van zeggen: militarisering maakt ons kapot. Het maakt de werkende klasse kapot. En daarom moeten we gaan bouwen aan een wereld vol vrede. En dat is in mijn ogen een wereld van socialisme. Dankjewel.

Sanny