Pride Walk in Tilburg – en lopen déden we

zaterdag 25 juli 2026

Intussen verschenen op Konfrontatie, waar ik het al had heengestuurd. En daar dus al te lezen.

Afgelopen maandag, 20 juli 2026, was het weer Roze Maandag in Tilburg. Dat is een inmiddels traditioneel onderdeel van de jaarlijke giga-kermis die onze mooie stad jaarlijks te doorstaan heeft. Ieder zijn ding, natuurlijk. Hoe dan ook, Roze Maandag, ooit als soort van grap gelanceerd door de Gaykrant. Op de maandag van de kermis staat alles daar in het teken van roze, van d LGBTQ+-gemeenschap, van acceptatie en diversiteit en inclusiviteit en zo voorts. In de praktijk valt het nogal eens tegen. Ja zeker, heel veel homo’s, lesbo’s, trans personen, vaak prachtig uitgedost. En iedereen die een taak of rol heeft, tot het horecapersoneel aan toe, in het roze. Maar ook: heel veel mensen die overduidelijk niet tot de LGBTQ+-gemeenschap horen en die komen voor dat reactionaire volksvermaak: homootjes kijken.

Nu zijn er gelukkig ook queer mensen in en om Tilburg die deze Roze Maandag aangrijpen om een politiek punt te maken: queer zichtbaarheid is noodzaak, we zijn geen toeristenattractie, geen stukje gemeentelijk diversiteitsbeleid, geen verdienmodel voor de horeca. We zijn een gemeenschap die nog steeds voor haar vrijheid vecht. Dus is er jaarlijks op Roze Maandag ook een Pride Walk. En natuurlijk doet daar regionale afdeling van de belangenorganisatie COC aan mee. Al jaren komt COC Tilburg-Breda dan ook met een hele grote mooie regenboogvlag, die dan wordt vast gehouden aan alle kanten door vrolijke mensen, en in de stoet wordt meegevoerd. Er om heen dan anderen, en als groep meelopen in die stoet. Prima. Er zitten kameraden van me tussen, ik doe er al jaren aan mee. Dit jaar ook weer.

Bij het station trof ik de mensen, en natuurlijk de giga-vlag. Naast COC-mensen ook mensen van Dolle Mina, die een soort sjerps hadden uitgedeeld met mooie leuzen. De kameraad war ik mee samen liep droeg er eentje met ‘United We Stand’ en een paars-zwarte vlag, de vlag van het anarcha-feminisme. Zelf liep ik met een zwart-roze vlag, de vlag van de queer anarchie. Verder wapperde er de vlag van het COC zelf.

De groep er om heen – COC, Dolle Mina, loslopende radicalere deelnemers – bestond uit tientallen, ik denk toch wel iets van vijftig, mensen. En een hele handvol zelfgemaakte politieke bordjes, volgens mij meer dan in andere jaren. Ik zag: ‘Pride started as a Riot’, ‘Pride is a Protest’, ‘Transzorg redt levens’, ‘Existence = Resistance’ en nog wel meer ook. Ik was met weinig zin gegaan – het voelt een beetje als jaarlijks verplicht nummer, maar wegblijven is ook weer zo wat… – , maar de zin nam ter plekke toe, tussen al deze leuke strijdlustige gemotiveerde mensen. De sfeer was echt politieker dan eerdere jaren, in een iets grotere groep. Er groeit iets, en dat is goed.

Gingen we nou eens lopen? Dat duurt altijd even, want er schijnt van elders dan eerst een trein vol deelnemers te moeten arriveren. Maar er bleek ook gedoe. Vanuit de organisatie was er weerstand tegen ons politieke blok, dat moest niet te prominent, vond men kennelijk. Het feestje zou eens verstoord kunnen worden door mensen die zich herinneren dat Pride inderdaad begonnen is als straatgevecht tegen queerhomohatelijk politiegeweld in de Stonewall Inn, in New York, 28 juni 1969, nietwaar?.

Welnu, er verstreek wat tijd met onduidelijkheid, en toen het signaal vanuit de organisatie van het COC-contingent: lópen! Nou, dat deden we, met kopspandoek, met de giga-vlag, de bordjes, en onze kelen. We hebben flink lopen scanderen. De meest geroepen leus: ‘Hoe laat is het? SOLIDARITEIT!’ Die werd echt door tientallen mensen meegedaan, soms deden ook omstanders en toeschouwers eventjes mee. Leuk om te zien, er staan ook mensen te kijken die écht belangstelling hebben en het punt zien, of minstens willen zien.

We riepen nog meer. ‘Wat willen wij? Rechten! Wanneer willen die? NU!’ Daar maakten een paar van ons opgewekt van: ‘Wat willen wij? Vechten! Wanneer willen we dat? Nu!’ Geen rechten zonder strijd, toch? We keken ook verder dan queer vrijheid en maakten connecties met die andere vrijheidsstrijd: ‘No Pride in Genocide – Free Free Palestine!’ Ik hoorde zelfs af en toe ‘Death, Death to the IDF’. Verder: ‘No Borders, No Nations – Trans Liberation!’ We deden ook eventjes ‘Pride is a Riot – What are we waiting for?’ (of ‘Why are we waiting?’ Dat weet ik niet meer). En het scanderen begon uit verschillende plekken in en om het COC-contingent.

Nou, en zo kwamen we uiteindelijk op het eindpunt aan, Vriendelijk afscheid genomen en wegwezen – want die kermis zelf is prikkeloverbelastingsparadijs. De Pride Walk was echter wel degelijk mooi en goed om meegedaan te hebben.

Minder mooi was wat vervolgens bleek, en wat ik ter plekke volstrekt niet in volle omvang had gemerkt. De organisatie van de Pride Walk heeft hele forse autoritaire pogingen gedaan om het COC-contingent, met de politieke uitingen daarin, uit de mars te houden, of minstens zoveel mogelijk naar achter in de mars te pushen. Omroep Brabant bericht er over.(1) Daar lees je dan de repressieve houding van een zeker Jet van Baast. ‘Zij is vanuit de gemeente Tilburg de “kermisbaas”’. Ja, ja, kermisbaas. Als je geen politiechef of burgemeester kunt worden, is er nog altijd de functie van kermisbaas. Kan die Pride Walk volgend jaar helemaal uit de greep van de gemeente worden getrokken?

COC Tilburg-Breda is laaiend, en terecht. Op Roze Maandag van je rechten als roze actievoerders te worden beroofd, je krijgt het niet verzonnen. ‘Op Instagram schrijft COC dat Jet ervoor zorgde dat handhaving en politie de groep tegenhield. “Er werd gedreigd met staande houden als we alsnog zouden gaan lopen.”’. ‘Staande houden! Oftewel: dreigen met politiegeweld! En dat terwijl, zoals regionaal COC-voorzitter Suzan Foster terecht opmerkt, het COC zo’n blok eerdere jaren ook deed. ‘We doen ieder jaar mee en ieder jaar zijn we een activistisch blok. We lopen altijd met een grote regenboogvlag.’ Zoals ook nu dus. Maar als het aan kermisbaas jet had gelegen, dit jaar dus niet, of zo ver mogelijk achteraan. Het is een schande, en de eis die het COC stelt – excuses! – is volledig terecht.

Er mag echter wel iets bij die berichtgeving: we zijn dus uiteindelijk wél gaan lopen, zoals uit bovenstaand verslagje mag blijken. Met ons hele hebben en houwen, met de grote trotse regenboogvlag, met de politieke bordjes, met onze boze stemmen waarin we onderdrukking hekelden of die nu in Tilburg of in Palestina plaatsvond. Dat ontbreekt in de berichtgeving van Omroep Brabant: we hebben ons niet laten afhouden, we hebben de hele mars gelopen, op onze manier en met onze politieke uitingen. Tot aan het eind. Ze konden ons vertragen. Ze konden ons meer naar achteren houden dan we ongetwijfeld hebben gewild. Maar ze hebben ons niet weten te weerhouden. Dat is een overwinning van onverzettelijkheid, eentje die best ook onder de aandacht mag worden gebracht ook, eentje die we mogen opeisen om iets van onze effectieve kracht te laten zien. De straat is wel degelijk ook van óns. Dat toonden we aan.

Maar tegenover wat een gemeentelijke arrogantie! Het is zaak dat het COC de geëiste excuses krijgt, plus de garantie dat het COC en het activistisch blok volgend jaar geen strobreed in de weg wordt gelegd. Het is ook zaak dat we gemeentelijke kletspraat de grond in boren. Zo tekent Omroep Brabant op: ‘Een woordvoerder van de gemeente Tilburg laat weten dat bij de Pride Walk “een positieve boodschap, verbinding en feestelijke uitstraling centraal staan¨. “Daarbij is ruimte voor alle geluiden belangrijk”, zegt ze. “Tegelijk is de Pride Walk niet bedoeld als demonstratie en zien we dat daar helaas een spanningsveld is ontstaan.”’Er is moedwillig een spanningsveld gecreëerd vanuit de gemeente, door demonstranten van hun demonstratieve deelname te proberen te weerhouden van een optocht die natuurlijk wél een demonstratie is, feestelijk, verbindend en/of anderszins. Dat woordje Pride staat er niet voor niets, en gecombineerd met het woordje Walk heb je dus een demonstratie.

Gemeente Tilburg, deal with it, wen er maar aan, en wees blij dat als het niet letterlijk een riot is (maar we garanderen niks…), nadat je klaar bent met je schamen en excuses formuleren. Volgend jaar een vijf keer zo groot activistisch blok – vooraan in de Pride Walk. Afgesproken, lieve mede-queers en medeplichtigen?

Noot:

(1) Danique Pals: ‘COC Tilburg-Breda werd weggestuurd bij Pride Walk: “We eisen exscuses”´, Omroep Brabant, 22/23 juli 2026, https://www.omroepbrabant.nl/nieuws/6019527/coc-tilburg-breda-werd-weggestuurd-bij-pride-walk-we-eisen-excuses Die titel is dus fout. Ze probéérden het COC weg te sturen. Maar dat is dus niet gelukt.

Peter Storm