Niet Onze Oorlog

Er zijn enkele bemerkingen bij de tekst te plaatsen, naast de vele sancties die tegen het Iraans regime worden bepleit, geen sancties tegen Israël? En zijn die buurlanden van Iran onschuldige toeschouwers, als gastlanden van de aanvalsbasissen? Dat terzijde, dit is een zeer belangrijk initiatief dat internationale weerklank moet krijgen. Lees maar zelf. (deze toevoeging was van Uitpers)

DIT IS NIET ONZE OORLOG

Met de spanning die zich uitbreidt naar heel het Midden-Oosten willen wij, voormalige Belgische ambassadeurs, posthoofden en hoge ambtenaren van Buitenlandse Zaken opnieuw een duidelijk standpunt innemen en het Belgisch beleid rechtstreeks aanspreken. We doen dat in lijn met een decennia lange inzet van ieder van ons voor het promoten van ons land als een van de verdedigers van het internationaal rechtssysteem, respect voor democratie en de rechten van de mens, voor vrede en veiligheid.

Een oorlog gelanceerd zonder enig respect voor het internationaal recht

De oorlog tegen Iran, onder meer omwille van binnenlandse politieke redenen geïnitieerd door een Israëlische premier, tegen wie een aanhoudingsmandaat bestaat én een president van de Verenigde Staten die geen prioriteit verleent aan democratie of rechtstaat, welnu zo’n oorlog is de onze niet. Zelfs eentopfiguur van het Amerikaanse “National Counter Terrorism Center”, benoemd door President Trump, heeft openlijk afstand genomen van deze actie met de

bewering dat Iran geen onmiddellijke bedreiging vormt voor de VS en dat deze oorlog niet de belangen van de Verenigde Staten dient.

De oorlog tegen Iran werd gelanceerd met een volkomen misprijzen van het Handvest van de Verenigde Naties en van alle regels van het internationaal recht. Het “interpreteren”, nuanceren, afzwakken of betwisten van die principes in functie van de actualiteit, kan géén optie zijn. Geen enkele steun mag worden geboden aan zij die dit conflict zijn gestart. De weigering van de Europese landen om te helpen bij het militair heropenen van de Straat van Hormuz, is een stap die aanmoediging verdient.

Een Midden Oosten waar Libanon en Palestina niet tot puin en ellende

herleid worden.

De uitbreiding van het conflict naar het Libanese grondgebied vereist een eensgezinde en krachtige Europese reactie. De onevenredige reactie vanwege Israël op de hervatting van de aanvallen op Noord-Israël door Hezbollah heeft al bijna een miljoen Libanezen op de vlucht gedreven en die hangen nu volledig volledig af van humanitaire hulp. België en de EU zouden de humanitaire inspanningen moeten opvoeren, alles in het werk stellen voor een daadwerkelijk staakt het vuren en zich inzetten voor een politieke en duurzame oplossing in Libanon. Zoiets impliceert ook het ontmantelen van de militaire capaciteit van Hezbollah, het herstel van de autoriteit van de

Libanese regering en de effectieve ontplooiing van de Libanese strijdkrachten op het hele grondgebied.

Ondertussen houdt Israël de helft van de Gazastrook bezet, probeert Hamas opnieuw zijn positie te verstevigen en wordt op de Westelijke Jordaanoever en in Oost-Jerusalem het ritme van uitzettingen, brutale repressie en kolonisatie opgedreven met als volgende beoogde stap: de volledige inlijving van de Bezette Gebieden… een recept voor onvermijdelijke verdere instabiliteit en toekomstige oorlogen.

Het Iraanse volk steunen, niet het regime

Het is bovendien weinig waarschijnlijk dat nieuwe, geloofwaardige, democratische Iraanse leiders uit de geweerloop van Israël of de Verenigde Staten zullen komen. Wij Europeanen zijn er alvast niet in geslaagd om hoop te bieden en relevantie te hebben voor de zovele moedige Iraanse vrouwen en mannen die de voorbije maanden en jaren de strijd tegen het repressieve regime met hun leven moesten bekopen.

We hadden veel sneller grote segmenten van de Iraanse machtselite op sanctielijsten kunnen zetten of de Revolutionaire Garde als terreurgroep klasseren. In afwachting zouden wij Belgen / Europeanen veel duidelijker onze solidariteit met het Iraanse volk moeten uitspreken en onmiskenbare boodschappen van steun uitsturen , hun recht beklemtonen om op democratische manier hun leiders te kiezen, en méér humanitaire hulp voorzien. Het Belgische en Europese “nee” tegen de Israëlische-Amerikaanse aanvalsoorlog mag geenszins als een vorm van steun aan het status-quo gezien worden.

Europese geloofwaardigheid vraagt echter ook om daden. Het uitdrukken van “ernstige bezorgdheid” volstaat niet.

De diplomatieke voetafdruk van het Iraanse regime in België en Europa zou moeten beperkt worden, onder meer door het uitwijzen van alle mogelijke inlichtingenagenten en regime-verbonden “culturele operatoren”. Een Europees mechanisme tegen die gijzel-diplomatie moet zorgen voor een collectieve Europese reactie bij ontvoeringen en willekeurige detenties. Dit had al moeten gebeuren toen de Iraanse gijzel-diplomatie ook Belgen begon te viseren.

Uitgebreide en EU gecoördineerde sanctielijsten tegen het Iraanse repressie- apparaat én dubieuze Iraanse “zakenmensen” zijn dringend nodig. De Iraanse bevolking moet voorts ook kunnen rekenen op toegang tot internet en telecommunicatie en Europa kan dit mede bevorderen. Dit moet ook toelaten dat alle misdaden van het Iraanse regime gedocumenteerd worden en de bevolking geïnformeerd en gemobiliseerd kan blijven.

De Iraanse represailles tegen de buurlanden moeten worden veroordeeld en ons land zou zich moeten voegen bij de koplopers die ijveren voor een sterk Europees leiderschap in deze kwestie om tot een staakt het vuren te komen, maar ook tot het blokkeren van de Iraanse machtselite en van het repressie-apparaat.

Echter, deze oorlog is de onze niet en we juichen de Belgische én Europese standvastigheid toe om zich in dit conflict niet te laten meeslepen .

Noodzaak van een echte, globale Midden-Oosten strategie

Een vertrappeld Libanon, een getraumatiseerd Palestina, een verzwakt Syrië, een lamgelegd Irak en – waarom ook niet – een Iran waarvan eerst de hele infrastructuur wordt vernietigd, vervolgens een burgeroorlog wordt uitgelokt en tenslotte het uiteenvallen van de Iraanse natie wordt beoogd door het bewapenen van de ethnische minderheden… dat is een Midden-Oosten dat we niet willen.

Waarom dat immobilisme?

Waarom hebben wij geen echt perspectief kunnen bieden aan de Iraanse bevolking? Waarom zitten dat indrukwekkend land en bevolking nu op een vreselijke manier klem tussen een totalitair regime en Israëlisch-Amerikaanse beschietingen?

Een denkproces daarover is nodig, net als het ontwikkelen van een échte globale Midden-Oosten strategie op middellange termijn.

Ondertekend door de volgende voormalige ambassadeurs, posthoofden, hoge ambtenaren van Buitenlandse Zaken:

Thomas Antoine, Thomas Baekelandt, Philippe Beke, Jean-Luc Bodson, Frank Carruet, Philippe Colyn, Joris Couvreur, Leo D’aes, Pol De Witte, Jean-François Delahaut, Pierre Dubuisson, Bénédicte Frankinet, Wilfried Geens, Françoise Gustin, Michel Godfrind, Danielle Haven, Michel Lastchenko, Jean-Louis Mignot, Christian Monnoyer, Bruno Nève, Renier Nijskens, Bart Ouvry,

Paul Rietjens, Nancy Rossignol, Jozef Smets, Johan Swinnen, Luc Teirlinck, Frank Van De Craen, Alain Van Gucht, Rudi Veestraeten, Dirk Verheyen, Jacques Vermeulen, Marc Vinck, Lode Willems.