Koen (Bond Precaire Woonvormen) tijdens Haagse woonstrijdactie: “Laat vandaag een moment zijn dat we een tegenoffensief beginnen.”

Gisteren deden zo’n tachtig mensen mee aan de protestactie in Den Haag die werd georganiseerd door de Bond Precaire Woonvormen (BPW) en anderen in de woonstrijdbeweging. De actie vond plaats op het Spuiplein, met tal van sprekers die strijdbare en scherpe toespraken hielden over dakloosheid, woningnood, slecht onderhouden huurwoningen, louche huisbazen, flexhuurcontracten en meer ellende die het gevolg is van de al jarenlang voortgaande wooncrisis.

De organisatoren van de actie hadden zeven eisen opgesteld richting de gemeente Den Haag. Die eisen zijn: 1. bij nieuwbouw moet zeventig procent sociale huur zijn, 2. pak leegstand keihard aan en verplicht zelfbewoning, 3. dakloosheid is een woonprobleem, huizen boven opvang, 4. bescherm huurders pro-actief, 5. verban schimmel uit de stad, 6. stop sloop, zet in op renovatie, 7. gedoog krakers.

De toespraken maakten stuk voor stuk duidelijk hoe noodzakelijk het is om deze eisen op tafel te leggen en ervoor te zorgen dat ze ook worden ingewilligd. Want het water van veel huurders, woningzoekenden en daklozen staat aan de lippen, de leegstand neemt toe, het aantal daklozen ook, de huren stijgen, en het aantal sociale huurwoningen neemt verhoudingsgewijs steeds meer af. Dat leidt ertoe dat veel mensen die precair wonen, de strijd aangaan tegen hun slechte woonomstandigheden. Dat bleek onder meer uit de toespraak van Koen van de Bond Precaire Woonvormen (zie hieronder).

Harry Westerink

Koen (Bond Precaire Woonvormen):

Beste inwoners van Den Haag,

Een jaar geleden besloten mijn buren en ik samen met de Bond Precaire Woonvormen de woonstrijd aan te gaan. We waren boos. Het onderhoud werd nooit gedaan in een pand waar je de muizen door het plafond kon horen. We betaalden 900 euro per maand voor studio’s waar je wettelijk gezien 500 euro voor mocht vragen. De huurders die klaagden, kregen te horen dat hun illegale tijdelijke contracten niet werden verlengd. We besloten onze eisen aan de huurbaas te overhandigen: verlaag de huren, doe het onderhoud en houd je aan de wet.

De huurbaas reageerde woest. We zouden onredelijk zijn omdat we onrust stookten. Ondankbaar omdat we toch zelf het contract hadden ondertekend en hij scheurde onze opgehangen poster voor onze ogen. Over het feit dat wij huurrechten hadden, repte hij geen woord. Later lijmde hij zelfs de deur van een bewoner dicht, nadat ze haar slot had gewijzigd. Maar het resultaat stond vast: voor meerdere huurders een huurverlaging tot wel 350 euro per maand.

Nu ik via de BPW met vele andere huurders heb gesproken, weet ik een ding zeker: ons verhaal is totaal niet uniek. In deze mooie stad betalen we massaal teveel huur voor slecht onderhouden woningen. Het maakt niet uit of je een hoogopgeleide student bent, een arbeidsmigrant of al je hele leven in Den Haag woont. Een ding lijkt zeker: je wordt genaaid door je huurbaas.

Dat is geen toeval. Onze pandeigenaren en vastgoedbezitters maken namelijk maar al te graag gebruik van de wooncrisis. Het gebrek aan betaalbare woningen speelt volledig in hun hand. Ze weten dat mensen wanhopig zijn en dat ze bereid zijn veel te betalen, zolang ze maar een dak boven hun hoofd hebben. Ze weten ook dat ze met crimineel gedrag wegkomen, sinds niemand uit huis gezet wil worden in een stad waar het bijna tien jaar duurt voordat je een sociale huurwoning kan krijgen. De vastgoedmagnaten weten ook dat er sprake is van een woonstrijd, ze zijn die namelijk met de VVD begonnen.

Rechtse politici hebben onze stad aan het vastgoed overgeleverd. Ze slopen buurten zodat ze een central business district kunnen openen. Ze verkochten de sociale huur aan buitenlandse investeerders. De vrije markt had gewonnen. De inwoners van Den Haag en de rest van Nederland hadden verloren. De woonstrijd is echter nog niet voorbij. Laat vandaag een moment zijn dat we een tegenoffensief beginnen. Wij als bewoners van deze stad moeten grote keuzes maken. We kunnen niet wachten totdat de politiek eruit is gekomen.

Als eerste moeten we erkennen dat er sprake is van een woonstrijd. Ik spreek hier niet over een figuurlijke strijd, maar een waar onze eigen gezondheid op het spel staat. Terwijl de huren blijven stijgen, komen steeds meer huurders nauwelijks rond. En geeft volgens het NIBUD bijna de helft van de huurders aan dat ze moeilijk rondkomen. Dat betekent dat sommige huurders nu de afweging maken of ze hun huurverhoging gaan betalen of dat ze toch gaan ontbijten.

Ten tweede faalt de gemeente in haar schimmelaanpak. Rond 25 procent van de sociale huurwoningen heeft last van zware schimmel. Met als gevolg dat bewoners, waaronder kinderen, serieuze longproblemen krijgen. Als de woningcorporaties dit weigeren op te lossen, dan worden de bewoners blootgesteld aan geweld.

In Den Haag zijn er meer dan zesduizend daklozen. Dat aantal stijgt. Onze wethouder erkende onlangs zelfs dat dit steeds vaker gezinnen zijn met jonge kinderen. Terwijl we uit Rotterdams onderzoek weten we dat daklozen gemiddeld veertien jaar eerder sterven.  Een dak boven je hoofd is niet een luxe, maar een levensbehoefte. En een huisuitzetting is daarmee een gevaar voor de gezondheid. Nu  laat ik nog  liggen: de fysieke intimidatie waar huurders mee te maken krijgen. Al helemaal wanneer ze opkomen voor hun eigen rechten.

We moeten erkennen dat de overheid de afgelopen decennia de huurders in de steek heeft gelaten, met als gevolg: een kutter leven voor de huurders van Den Haag. Het is daarom nu tijd voor woonverzet.

Beste mensen van Den Haag, gaan we nog meer huur betalen? Laten we onze buurten slopen? Pikken we het dat meer Hagenezen op straat komen te staan? Gaan we in woonverzet? Beste Haagse politici, wij maken onze eigen keuze. Maar wat gaan jullie doen? Want wij wachten niet meer op jullie antwoord. Sluit je aan bij het woonverzet, sluit je aan bij de Bond Precaire Woonvormen!