Jongeren in actie. De massale protesten tegen ICE vormen een keerpunt in de geschiedenis van de VS

Ik heb gisteravond een paar uur, en vandaag nog een paar, besteed aan het bekijken van talloze foto’s van de massale protesten die vrijdag in heel de Verenigde Staten plaatsvonden. Weinig mensen beseffen de omvang, de verspreiding en de betekenis van deze protesten, die geleid worden door middelbare scholieren en studenten. De traditionele media kunnen deze gebeurtenissen niet adequaat verslaan (zelfs als ze dat zouden willen), dus ik ga het proberen.

Je ervaart een collectieve vreugde als je spontane en organische protesten ziet die door jongeren worden georganiseerd. Ik heb duizenden beelden en video’s bekeken. Je ziet geen enkele student op zijn telefoon scrollen. Ze leven uitbundig in het heden. Ze haken de armen in elkaar, knuffelen en steunen elkaar.

Sommige van de walkouts werden georganiseerd door de eindexamenklas; andere keren door eerstejaars. Deze jongeren zijn hun identiteit vorm aan het geven en hebben de beslissing genomen om actieve deelnemers te worden in het Amerikaanse verhaal. Ze lijken vastbesloten om een nieuw hoofdstuk te beginnen.

Op paar van de borden gebruiken zien we bekende leuzen van eerdere protesten zoals NoKings. Andere borden zijn directe boodschappen aan de volwassenen die hen zouden moeten beschermen.

Een van de populairdere actieborden luidde: “We slaan vandaag onze lessen over om jullie er een te leren.” Op een ander bord stond: “Mijn migrantenouders werken harder dan jullie president.” Op de borden stonden scheldwoorden die thuis of op school niet zijn toegestaan.

Het viel me op dat de jongens die in de hoogste verkeerslichten en gebouwen klommen, trots met Mexicaanse vlaggen zwaaiden. De fysieke bevrijding van hun lichamen van kunstmatige beperkingen verraadt hun spirituele en morele ontwikkeling.

Ik sta stil bij de beelden om te reflecteren, zoom in op hun gezichtsuitdrukkingen en zelfgemaakte borden, en neem de kameraadschap in me op. Deze kinderen en jongvolwassenen schrijven geschiedenis en ze zijn zich daar meer dan wie dan ook van bewust.

Ik zou liever verdergaan met mijn dag, maar ik voel hoe mijn ziel zich oplaadt. Ik staar naar de beelden en voel me niet langer gevangen door naderend onheil. Het is onmogelijk om getuige te zijn van een jeugdopstand en geen immense hoop voor onze toekomst te voelen – gekoppeld aan de toewijding om hen te helpen die toekomst te verwezenlijken.

De protesten tegen ICE markeren een definitief keerpunt in het traject van ons land, een traject dat ongeveer een decennium geleden begon met de opkomst van Donald Trump als een natuurkracht. De walkouts markeren ook het moment waarop het stokje van het anti-fascistische activisme is overgedragen van de oudste generatie van het land – die tot nu toe het grootste deel van de zichtbare protesten voor haar rekening nam – aan de jongste generatie.

Dat de gevestigde media en de commentatoren weigeren deze seismische verschuiving te erkennen, doet niets af aan de historische impact ervan.

De publieke moord op Renee Good en Alex Pretti, en de grotere bezetting van Minnesota, hadden het tegenovergestelde van het beoogde effect. Het regime wilde van Minneapolis – een divers, middelgroot (democratisch) blauw eiland in een oceaan van (republikeins) rood – een afschrikwekkend voorbeeld maken dat verzet tegen hun agenda zinloos is.

Maar door te proberen een actieve brand in Minneapolis te doven, verspreidde Trump gloeiende sintels naar elke stad en elk dorp – de hete kolen overbrugden zelfs generatiekloven. De verbreding van de deelname van generaties aan het verzet tegen het regime is misschien nog wel belangrijker dan de groeiende geografische spreiding van het verzet.

Dat wil niet zeggen dat de geografie van de opstand niet indrukwekkend is. Vanaf het epicentrum in Minneapolis kun je concentrische cirkels over het Midwesten trekken: schoolstakingen in de kleinste dorpjes op het platteland van Minnesota, een massaal protest in het naburige Milwaukee en in heel Wisconsin, en studentenstakingen in Michigan en St. Louis, Missouri. Ik zag foto’s van studenten in Cleveland en Columbus, Ohio. Tienduizend mensen gingen de straat op in Chicago.

Over de vlaktes en door het hart van Amerika, diep in Trump-land, stroomden duizenden studenten op een gecoördineerde en vreedzame manier hun scholen uit. Bij een anti-ICE-protest voor een middelbare school in Fremont, Nebraska, reed een student in een SUV met een oversized Trump-vlag een klasgenoot aan en vluchtte vervolgens, tot afgrijzen van schreeuwende studenten en docenten.

We zijn getuige van het geweld van MAGA tegen kinderen, of het nu de kleine Liam Ramos is of een wit kind dat voor het eerst deelneemt aan een piketactie op de stoep. De dreiging van fysiek gevaar en de dood loert zelfs op de meest onwaarschijnlijke plaatsen, wat betekent dat geen enkel protest tegen het regime zomaar als puur performatief kan worden afgedaan. De symboliek van een Trump-aanhanger die een medestudent verwondt en vervolgens probeert zijn verantwoordelijkheid te ontlopen, is waarschijnlijk niet onopgemerkt gebleven bij hun klasgenoten of de gemeenschap. MAGA vlucht net zo snel van de plaats delict als ze hun relevantie verliezen; het Snelste Rijk.

De protesten van vrijdag waren zo wijdverbreid dat ik veelvoorkomende plaatsnamen moest dubbelchecken om te bepalen in welke staat ze lagen. Zo was er een enorme mars nabij de baai in Lafayette County, Californië, evenals een protest in Lafayette, Indiana, de thuisbasis van Purdue University. Studenten en omwonenden gingen de straat op in Lafayette, North Carolina. Twee nachten daarvoor protesteerde de gemeenschap van Lafayette, Louisiana, tegen de samenwerking van de lokale politie met ICE. Studenten van meer dan honderd scholen in Georgia liepen hun klas uit.

Ik zag een foto van studenten in Burlington onder wervelende stormwolken tegen een weelderige groene, bergachtige achtergrond, slechts gekleed in flanellen hemden en hoodies, en wist dat het niet Burlington, Vermont, kon zijn, waar ondanks een meter sneeuw en temperaturen onder het vriespunt minstens duizend mensen marcheerden. Zo leerde ik over Burlington, Washington, gelegen in de Skagit Valley, waar studenten aan beide kanten van de snelweg stonden. Studenten in heel Portland, Oregon, leidden stakingen. Ik keek naar een clip van mensen die door het historische centrum van Portland, Maine, marcheerden, begeleid door een fanfare, die zo lang was dat het twee minuten duurde voor ie helemaal voorbij was.

In Californië gingen studenten de straat op, van San Diego tot Sacramento en overal daartussen. Aan de andere kust hielden studenten een walkout bij Brooklyn Tech, de grootste middelbare school van het land.

De invasie en bezetting van Minneapolis door Trump verspreidde niet alleen het verzet over geografische gebieden en generaties, maar daardoor ook over verschillende kleuren. Afgezien van een paar gemeenschappen die voornamelijk wit blijven, leeft de meerderheid van de Amerikaanse kinderen al in een multi-raciale samenleving, gaat naar diverse scholen en wil niet zien dat hun vrienden en buren worden ontvoerd, gemarteld en gedeporteerd.

Laat me snel het onwaarschijnlijke voorbeeld van mijn geboortestad Manchester, New Hampshire, aanhalen. Toen ik begin jaren tachtig naar school ging, was negentig procent0 van de leerlingen in de stad wit. Alle niet-witte leerlingen samen vormden slechts tien procent van het totaal. Vandaag de dag is de helft van de leerlingen in Manchester niet-wit.

Veel leerlingen in Manchester komen uit recent geïmmigreerde gezinnen, aangezien onze stad een door de VN aangewezen toevluchtsoord is voor ontheemde vluchtelingen. We hebben immigranten uit Soedan, Darfur en het voormalige Joegoslavië. In ons kleine, voormalige fabrieksstadje in het noorden van New England – in de op twee na witste staat van het land – spreken onze inwoners meer dan honderd talen.

Studenten kwamen in opstand in het hele Westen, van Denver tot Reno, van Tucson tot het dieprode Dallas. Hun families komen uit Zuid- en Midden-Amerika. Ze zijn Mexicaans, Chicano, Mexicaans én Chicano, en leven naast en tussen honderden inheemse Amerikaanse naties en hun gemeenschappen. Hun voorouders zijn hier al millennia en staken al denkbeeldige grenzen over lang voordat Christoffel Columbus ooit zijn syfilitische voet op hun grond zette.

Dit is Amerika, en er is meer nodig dan goedkope concentratiekampen van plaatmetaal en gemaskerde huurknokploegen om ons uit te wissen.

Een aanzienlijk deel van de Amerikaanse jeugd beseft dat een aanzienlijk deel van de Amerikaanse volwassenen gewelddadig en racistisch is, en rondloopt met waanvoorstellingen. Jonge mensen wachten niet tot ze kunnen stemmen om politieke eisen te stellen en politieke actie te ondernemen, iets waar wij volwassenen een voorbeeld aan zouden moeten nemen.

Het is onmogelijk om naar deze moedige kinderen te kijken en oprecht te geloven dat dit land op het punt staat af te glijden naar een fascistisch hellegat. Als de groeiende demonstraties iets betekenen, dan is het wel dat de toekomst van Amerika er drastisch anders uit zal zien dan het regime voor ogen heeft.

Mark Provost

Dit artikel verscheen afgelopen zaterdag in het Engels op Facebook. De foto’s zijn van Sky’s Shutter, en vonden we hier en hier op Facebook.