Democratie – de eeuwige gedaantewisselaar

Met verschillende stemmen riepen jonge, demonstrerende studenten in juli in heel India de machthebbers ter verantwoording. Zij eisten gerechtigheid, ware democratie. De dichter Gokul G.K. laat zijn gedachten daarover gaan.

Waar heb ik haar voor het eerst gezien? Was het in een boek dat ik las, in een documentaire die ik op de televisie zag, of op straat, waar ze met gebalde vuist tegen onrecht ten strijde trok? Misschien was ze een gedicht. Misschien een vrijheidsleus die me kippenvel bezorgde.

Ik kan me eerlijk gezegd niet herinneren wanneer ik haar voor het laatst heb gezien.

Ze verandert te vaak van gedaante en naam om bij te kunnen houden. Soms is ze een naaister in Dindigul die de stilte op haar werkplek doorbreekt en uit de puinhopen een vakbond in elkaar naait. Op andere momenten is ze een landarbeidster die in een gehuurde tractor van Hubballi naar Bengaluru rijdt om tijdens een demonstratie voor haar rechten op te komen. En af en toe een oude strijdster uit het zuiden van Kerala die van deur tot deur gaat om het weinige dat er is in te zamelen, zodat niemand in de omgeving honger hoeft te lijden. Ze is een gedaantewisselaar, die in verschillende gestalten terugkeert met dezelfde koppige moed, dezelfde weigering om toe te geven.

Daar! Ik zie haar weer. Nu als een jong meisje dat over barricades springt. Dan als iemand die de demonstranten ondersteunt die zijn gevallen. Ze lijkt op hoop die weigert zich over te geven.

Dit is altijd haar land geweest. Vrij. Onafhankelijk.

Overblijfselen van haar

Haar overblijfselen liggen verspreid over de weg:
een boek, haar zwarte ronde bril,
de telefoon die ze niet wilde afgeven.

Haar overblijfselen –
verpulverd.
In het stof van slecht geasfalteerde wegen,
in kuilen,
in lege zuurstofflessen,
onder met bulldozers gesloopte huizen.

Haar overblijfselen –
overal.
In de handpalmen van de boeren,
onder de gebarsten aarde,
in de baanlozen,
onder de schilden van kakkerlakken
die weer een nacht hebben overleefd.

Haar overblijfselen blijven achter.
Verstrooid maar niet vernietigd.
Nu komen haar overblijfselen aan in de hoofdstad
op tractoren,
in versleten jassen en sari’s.

Haar overblijfselen grijpen microfoons,
steken vingers op,
zingen liederen van verzet.

Overblijfselen van haar blijven bestaan
totdat ze niet langer van haar zijn.
Iedereen is nu een vrouw:
met een zwarte ronde bril,
een boek, een telefoon die we weigeren op te geven.

Haar overblijfselen zijn de onze geworden.
En wat overblijft,
weigert te verdwijnen.

Gokul G.K.

De originele versie van dit gedicht “Democracy – the forever shape-shifter”verscheen eind juli op de website van PARI. Vertaling en bewerking: Jan Paul Smit.

Berichtnavigatie