De kinderen van kinderen – kindertijd als wapen van witte overheersers (deel 1)

Naar aanleiding van de scholieren-opstand in Frankrijk publiceerden we onlangs het artikel “De wereld verkinden” van Toby Rollo. In nauwe aansluiting daarop willen we dit stuk van Stacey Patton voorleggen. “Stop met het slaan van kinderen.”

Ik ben journalist en kinderrechtenactivist, en probeer al vijftien jaar uit alle macht Zwarte (1) mensen ervan te overtuigen om op te houden met hun kinderen slaan. Want kinderen slaan is een van de witste dingen die ouders en verzorgers kunnen doen om onbedoeld de ontwikkeling van onze kinderen te schaden.

Slaan schaadt de gezondheid en de toekomst van onze community’s. Het houdt het anti-Zwarte denken in stand. Het draagt bij aan het voortzetten van de gewelddadige witte suprematie. Het geweld leidt tot volgzaamheid, trauma en negatieve gezondheidseffecten – en dat zijn precies de dingen die nodig zijn om het racistische systeem in stand te houden.

In de wereld van wetenschap, gezondheidszorg en kinderrechten is er steeds meer aandacht voor de schade die mishandeling en langdurige stress bij kinderen aanrichten. Wereldwijd zijn er campagnes om lijfstraffen op school en thuis te stoppen. Want lichamelijke straffen tasten het zelfvertrouwen en de eigenwaarde van het kind aan.

Door die straffen kan het kind zijn hele leven lang gezondheidsklachten houden. Ze schenden de lichamelijke integriteit: het recht van een persoon om met haar lichaam te doen wat zij wil en niet te hoeven ondergaan wat zij niet wil. Het kind leert door lichamelijke straffen dat geweld normaal is en dat je respect afdwingt met agressie.

Geweld en slavernij worden onderdeel van je innerlijk

Ongeveer zeventig procent van de Zwarte ouders in de Verenigde Staten geeft hun kinderen weleens een fysieke straf, zoals een tik of een klap.(2) Veel ouders zien dit als een normaal onderdeel van de opvoeding en in de meeste staten van de VS is het wettelijk toegestaan. Toch is deze manier van straffen de grootste risicofactor voor kindermishandeling, wat in alle staten van de VS verboden is. Het verschil tussen bijvoorbeeld een tik of klap en mishandeling is namelijk vaak klein: een klap kan al snel te hard zijn, of gegeven worden uit boosheid.

Op scholen in bijna twintig staten van de VS is het toegestaan om lijfstraffen uit te delen aan kinderen. Het is niet toevallig dat de tien staten waar leraren en schoolleiders kinderen het meest slaan met een houten plank (een paddle) dezelfde staten zijn waar begin twintigste eeuw de meeste lynchpartijen plaatsvonden.(3) Bij een lynchpartij worden Zwarte mensen door een witte groep publiekelijk mishandeld of vermoord.

Zwarte kinderen worden op school in verhouding vaker geslagen dan witte kinderen. De cijfers zijn schokkend. In tien jaar tijd, tussen 2009 en 2019, stierven 4.298 Zwarte kinderen in de VS door mishandeling.(4) In veertig procent van die gevallen kwam dat door het lichamelijke straffen van het kind. Zwarte kinderen worden twee tot drie keer zo vaak gedood als witte kinderen.(5)

Afstraffen, een pak rammel geven, afranselen, of hoe je slaan ook wilt noemen, is een vorm van racisme die mensen zich hebben eigengemaakt. Slaan is een vorm van “de superioriteit van het witte lichaam”.(6) Het is een geweldspatroon dat van generatie op generatie wordt doorgegeven – zoals het geweld van de slavernij, het Jim Crow-terrorisme (7) en het hedendaagse, door de staat goedgekeurde systematische doden van Zwarte volwassenen en jongeren.(8)

Kindisme en cultureel trauma

Lijfstraffen zijn onderdeel van een lange geschiedenis van discriminatie tegen kinderen (kindisme) (9) en van ritueel geweld tegen kinderen.(10) Beide vormen van geweld komen oorspronkelijk uit Europa, waar het sinds de middeleeuwen als normaal werd gezien om kinderen te slaan. Die traditie is later, via generaties van traumatisering, ook terechtgekomen in de opvoeding van gekoloniseerde Zwarte gemeenschappen.

De samenleving waarin witte mensen de meeste macht hebben (witte suprematie) (11) is vanaf het begin gebouwd op angst en pijn, vooral om Zwarte mensen al als kind te vormen en onder controle te houden. Dat geweld komt van witte politieagenten of racistische burgerwachten, maar ook via mensen uit de community zelf, zoals Zwarte ouders en leraren.

In veel Zwarte gezinnen wordt gedacht dat je jongeren kunt disciplineren met lijfstraffen. Daarmee hopen ouders om hun kinderen te beschermen tegen politiegeweld, massale opsluiting in gevangenissen, en tegen schadelijke vormen van adultificatie (12) – kinderen als volwassenen zien – op school en in andere instellingen voor kinderen.

Een herziening van het denken

Een groot deel van mijn leven als activist heb ik uitgelegd dat de harde straffen die Zwarte kinderen thuis krijgen voortvloeien uit het leven in een racistisch land. Een land dat onze kinderen nog steeds geen toegang geeft tot de voorrechten en de bescherming van de ‘heilige’ plek van de kindertijd.

Telkens weer heb ik, in kranten, op televisie, in toespraken en bijeenkomsten, en tijdens trainingen met jeugdzorg en jeugdreclassering uitgelegd dat Zwarte kinderen in Amerika al heel vroeg als volwassen worden gezien. En dat dát een belangrijk kenmerk is van anti-Zwart racisme in Amerika.(13)

Maar ik had het mis.

Ik ben niet de enige die dit idee heeft helpen verspreiden, dat Zwarte kinderen sneller als volwassen worden gezien, met alle schadelijke gevolgen van dien. Veel andere activisten, onderzoekers, politici en beleidsmakers hebben deze adultificatie-theorie ondersteund. Dat deden ze op basis van onderzoeken naar de ervaringen van Zwarte kinderen en naar racistische denkbeelden.

Wetenschappers en commentatoren stellen dat mensen vaak niet wíllen erkennen dat Zwarte kinderen gewoon kinderen zijn. Dat het beeld van “het kind” vaak zo wordt geconstrueerd dat Zwarte kinderen er niet onder vallen.

Zwarte kinderen worden neergezet als boos, brutaal, te vrijpostig, afwijkend, bedreigend, crimineel en vroeg geseksualiseerd – en worden voor zaken verantwoordelijk gehouden alsof ze al volwassen zijn. Daardoor krijgen ze niet dezelfde empathie, liefde, zorg of ruimte om fouten te maken als witte leeftijdsgenoten.(14)

Hoe adultificatie in de praktijk werkt

“Zwarte kinderen lijken voor alle mensen, van welke kleur ook, minder onschuldig, volwassener en verantwoordelijker voor hun gedrag dan hun witte leeftijdsgenoten”, schreef historicus Robin Bernstein in 2017 in een opiniestuk in de New York Times met de titel “Laat Zwarte kinderen gewoon kinderen zijn”.

Bernstein schrijft: “Normaal kindergedrag, zoals niet luisteren, een driftbui of brutale opmerkingen, wordt als een bedreiging gezien als Zwarte kinderen het vertonen. Onderzoekers hebben ontdekt dat dit verkeerde beeld ertoe leidt dat Zwarte kinderen worden buitengesloten, veel vaker en strenger worden gecontroleerd door politie en andere instanties, en niet genoeg worden beschermd.”

16-jarige Ma’Khia Bryant doodgeschoten door politie

Toen Ma’Khia Bryant, een zestienjarige Zwarte pleegdochter uit Columbus, Ohio, in april 2021 door de politie werd doodgeschoten, wezen verschillende Zwarte feministische denkers op adultificatie om uit te leggen waarom Zwarte jongeren vaker door de politie worden doodgeschoten dan witte jongeren.

In een artikel van de New York Times stond dat Bryant steeds werd omschreven als een “jonge vrouw” en werd neergezet als een groot, oncontroleerbaar gevaar dat alleen met dodelijk geweld kon worden gestopt.

Dr. Jamilia Blake, hoogleraar psychologie aan de Texas A&M-universiteit en medeauteur van het bekende rapport “Girlhood Interrupted” (“De onderbroken meidenjaren”) uit 2017, zei hetzelfde. In een interview met de New York Times vertelde ze dat Zwarte meiden niet worden gezien als onschuldig. Ze krijgen geen ruimte om fouten te maken en niet het voordeel van de twijfel, en daarom straffen leraren, psychologen, politie en justitie hen zwaarder.(15)

“Op school zie je het terug in hoe mensen denken over Zwarte meiden: hun gedrag wordt als opzettelijk en bedreigend gezien. En als ze hun mening geven of ergens aandacht voor vragen, is dat ook meteen verdacht gedrag. Ze worden voortdurend in de gaten gehouden, krijgen zwaardere straffen en mogen niet eens verdrietig zijn of huilen.(Blake) (16)

Klopt de adultificatie-theorie niet?

Monique Morris is de voorzitter van een organisatie die geld geeft aan projecten voor meiden van kleur (17) en de schrijver van een boek over het in de criminele sfeer trekken van Zwarte meiden.(18) Morris zegt iets soortgelijks als Blake.

Volgens Morris is het “ouder maken” van Zwarte meiden een manier om normaal gedrag van tieners te ontkennen: “We doen dan alsof het geen jongeren zijn, maar volledig ontwikkelde volwassenen – ze worden ‘vrouw’ genoemd in plaats van ‘meisje’ of ‘meid’, ze mogen geen fouten maken en zelfs hun reacties op bepaalde situaties worden anders geïnterpreteerd.(19)

Een collega en vriend, Toby Rollo,(20) hielp mij inzien wat er mis is met deze onderzoeken. Ze zitten vol fouten én versterken het idee dat kinderen in het algemeen beschermd zouden worden – alsof witte suprematie “goed” is voor witte kinderen, terwijl het systeem in werkelijkheid iedereen beschadigt.

Volgens Rollo is de adultificatie-theorie verkeerd, omdat die te veel uitgaat van het populaire beeld van een “kinderlijke onschuld” die beschermd wordt. In plaats van dat de werkelijke geschiedenis en ervaringen van kinderen worden getoond.

Kind-zijn in het westen een duister verhaal vol mishandeling

Rollo moedigde me aan om meer te lezen over de traumatische ervaring van witte kinderen in Europa die vroeger werden mishandeld. Die mishandelingen hebben gedragsvormen voortgebracht die later zijn doorgegeven. De nakomelingen van die mishandelde kinderen richtten hun onverwerkte trauma, woede en wreedheid op mensen van kleur over de hele wereld – door kolonisatie, slavernij, apartheid en andere vormen van staatsgeweld.

De werkelijke geschiedenis van het kind-zijn in het westen is dus een duister verhaal vol mishandeling, seksualisering en moord.(21) Zelfs toen kinderen als “onschuldig” werden gezien, was dat eerder een vloek dan een zegen. De verheerlijking van kinderlijke onschuld in kunst en cultuur heeft het zicht op de harde realiteit vertroebeld: dat het kind-zijn in het westen altijd een gevaarlijke, gewelddadige levensfase is geweest – en dat is nog steeds zo.

Toen ik dat verder ging onderzoeken, ging ik begrijpen dat witte mensen hun gewelddadige omgang met Zwarte mensen baseerden op hoe ze hun eigen kinderen behandelden. Via kolonisatie en slavernij werden Zwarte mensen als het ware de nieuwe kinderen van witte mensen.

Zwarte kinderen vormen bedreiging voor witte suprematie

Tegenwoordig denken veel mensen dat alleen witte jeugd nog kind mag zijn. Leraren, politie en justitie behandelen Zwarte kinderen vaak als volwassenen. Zo proberen ze goed te praten dat deze kinderen niet als onschuldig worden gezien en daarom minder bescherming en medeleven krijgen dan witte kinderen. Maar het is een misvatting om te denken dat dit geweld komt doordat ze te snel als volwassenen worden gezien.

Het idee is dat als je Zwarte kinderen als volwassen ziet, dat de oorzaak is van de voortdurende discriminatie en het buitensporige geweld tegen Zwarte kinderen. Maar dit idee laat zien dat we blijven vasthouden aan een foute gedachte: dat racisme – en al het wrede geweld dat van generatie op generatie wordt doorgegeven – vanzelf stopt bij kinderen.

Het doelbewust aanvallen en kapotmaken van kinderen is een soort veiligheidsmaatregel binnen het systeem van witte suprematie – belangrijk voor dat systeem om zichzelf in stand te houden. Zwarte kinderen worden al generaties lang gezien als een bedreiging voor het voortbestaan van witte suprematie, en zijn daarom net zo bruut behandeld als oudere Zwarte generaties – alsof het vijandige strijders zijn.

Deel 2 verschijnt binnenkort.

Stacey Patton

Dit artikel verscheen eerder onder de titel “The Children of Children: Why the Adultification Thesis is a Misguided Trap for Black Children and Families” in het boek “Trust Kids! Stories on Youth Autonomy and Confronting Adult Supremacy” van carla bergman uit 2022. Het artikel is vertaald en bewerkt door Omar Antifah en ook te lezen in The Anarchist Library. Deze Nederlandse vertaling verscheen eerder in Buiten de Orde nr. 1, 2026, pagina 26-30.

Noten

Noten

• 1. De auteur gebruikt expres een hoofdletter voor “Zwart” en “Inheems”. Waarom? “Hoogleraar filosofie en rechtsgeleerdheid aan de Universiteit van New York, Kwame Anthony Appiah, stelt in een artikel in The Atlantic: ‘Zwart met een hoofdletter geeft aan dat het geen algemene term is voor een of ander kenmerk van de mensheid, maar een naam voor een bepaalde door mensen gemaakte entiteit. Om Simone de Beauvoir te parafraseren: een mens wordt niet zwart geboren, maar zwart gemaakt. Hetzelfde geldt voor al onze sociale identiteiten.’ Zwart met een hoofdletter duidt dus volgens hem op een geconstrueerde en opgelegde identiteit, en niet op een biologisch kenmerk”. (“Waarom veel mensen Zwart met een hoofdletter schrijven (en wit niet)”, Olave Nduwanje in One World, 7 december 2021) (Noot van de vertaler)
• 2. In de Verenigde Staten wordt een tik of klap door ouders vaak gezien als “lichamelijke straf” (corporal punishment) en is dat in veel staten wettelijk toegestaan, zolang het niet tot letsel leidt. Pas bij ernstig of herhaald geweld spreek je van kindermishandeling (child abuse). In Nederland is dit anders: sinds 2007 is elke vorm van lichamelijk straf – dus ook een zogenaamde “corrigerende tik” – bij wet verboden. Patton benadrukt dat zelfs een zogenaamd lichte straf een verhoogd risico geeft op mishandeling en blijvende schade. (Noot van de vertaler)
• 3. In veel zuidelijke staten van de Verenigde Staten zijn lijfstraffen op school nog steeds toegestaan. De meest voorkomende straf is een klap op de billen met een houten plank, een zogeheten paddle. Ook slaan met de hand of dwingen tot pijnlijke houdingen komt soms voor. Deze vormen van straf zijn vaak bedoeld als onderdeel van de opvoeding of gedragsbeheersing. Omdat zulke straffen op sommige scholen als normaal worden gezien, is de drempel lager voor leraren en schoolleiders om kinderen op een gewelddadige manier te behandelen. Dit kan leiden tot mishandeling (mishandeling is wettelijk verboden), vooral van Zwarte kinderen, die vaker en harder worden gestraft dan witte leeftijdsgenoten. (Noot van de vertaler)
• 4. Cijfers van National Child Abuse and Neglect Data System.
• 5. “Child maltreatment”, U.S. Department of Health and Human Services, Administration for Children and Families, Children’s Bureau (2009–2019).
• 6. Met “de superioriteit van het witte lichaam” (in het Engels: white body supremacy) bedoelt Patton dat witte mensen niet alleen meer macht hebben in wetten en ideeën, maar ook in hoe lichamen worden gezien, behandeld en gecontroleerd. Het gaat om de ongelijkheid die al voelbaar is in het lichaam: wie als “onschuldig” of “gevaarlijk” wordt gezien, wie fysiek veilig is, en wie geweld of wantrouwen oproept. (White supremacy is de gedachtegang dat het blanke ‘ras’ superieur is aan andere ‘rassen’.) (Noot van de vertaler).
• 7. Jim Crow verwijst naar wetten en regels die in de zuidelijke Verenigde Staten golden van eind negentiende eeuw tot in de jaren 1960. Die wetten zorgden ervoor dat Zwarte mensen werden gescheiden van witte mensen, en minder rechten hadden. Jim Crow-terrorisme betekent het geweld dat in die tijd bewust werd gebruikt om Zwarte mensen bang te maken en te onderdrukken – zoals lynchpartijen, brandstichting, verkrachting en andere vormen van racistisch geweld. (Noot van de vertaler)
• 8. Over “white body supremacy”, zie, “My Grandmother’s Hands: Racialized Trauma and the Pathway to Mending Our Hearts and Bodies”, Resmaa Menakem, Central Recovery Press, 2017. (Noot van de auteur). In de Verenigde Staten worden elk jaar honderden mensen door politiegeweld gedood. Onder die slachtoffers zijn Zwarte mensen sterk oververtegenwoordigd. Zo vormen Zwarte Amerikanen ongeveer 13 procent van de bevolking, maar maken ze bijna 25 procent uit van alle dodelijke slachtoffers van de politie. Dit geweld gebeurt vaak zonder dat agenten worden aangeklaagd of veroordeeld (Bron voor de cijfers: Mapping Police Violence, die jaarlijks uitgebreide gegevens verzamelt over dodelijk politiegeweld in de VS). Tussen 2015 en 2021 zijn er meer dan veertig Zwarte kinderen door de politie vermoord in de VS. (Noot van de vertaler)
• 9. Kindisme is een term die verwijst naar vooroordelen en discriminatie tegen kinderen, vergelijkbaar met racisme of seksisme. Het gaat om de overtuiging dat kinderen minderwaardig zijn en hard aangepakt moeten worden. Zie: “Childism: Confronting Prejudice Against Children”, Elisabeth Young-Bruehl, 2013. (Noot van de vertaler)
• 10. Ritueel geweld tegen kinderen verwijst naar gewelddadige opvoedpraktijken die als normaal worden gezien binnen een bepaalde cultuur of religie. Bijvoorbeeld: kinderen slaan om ze “goed” of “gehoorzaam” te maken. (Noot van de vertaler)
• 11. Witte suprematie/overmacht verwijst naar wat in het Engels “white supremacy” wordt genoemd: het idee dat witte mensen beter zijn dan anderen (superioriteitsdenken), en het verschijnsel dat witte mensen de meeste macht hebben in de samenleving. (Noot van de vertaler)
• 12. Adultificatie is het verschijnsel waarbij Zwarte kinderen, vooral meisjes, te vroeg als volwassen worden gezien. Ze krijgen daardoor minder bescherming, worden strenger gestraft en vaker gezien als “verantwoordelijk” of “gevaarlijk” dan witte kinderen van dezelfde leeftijd. (Noot van de vertaler)
• 13. Zie bijvoorbeeld: “In America, Black Children Don’t Get to Be Children”, Stacey Patton, Washington Post, 26 november, 2014.
• 14. “Girlhood Interrupted: The Erasure of Black Girls’ Childhood”, Rebecca Epstein, Jamilia J. Blake, en Thalia González, Georgetown Law Center on Poverty and Inequality, 18 juli 2017. “What Went Wrong: Analysis of Police Handcuffing, Pepper-Spraying 9-Year-Old Girl”, in “NPR Special Series: America Reckons with Racial Injustice”, 9 maart 2021. “Making the ‘C-ACE’ for a Culturally-Informed Adverse Childhood Experiences Framework to Understand the Pervasive Mental Health Impact of Racism on Black Youth”, D.L. Bernard, C.D. Calhoun, D.E. Banks, C.A. Halliday, C. Hughes-Halbert, en C.K. Danielson, Journal of Child & Adolescent Trauma 14 (2), pagina 233–47. “Do Early Educators’ Implicit Biases Regarding Sex and Race Relate to Behavior Expectations and Recommendations of Pre-school Expulsions and Suspensions?”, Walter S. Gilliam, Angela N. Maupin, Chin R. Reyes, Maria Accavitti, en Frederick Shic, Yale University Child Study Center, september 2016. “Black Boys Viewed as Older, Less Innocent Than Whites Research Finds” (persbericht), American Psychological Association, 6 maart 2014.
• 15. “‘More than Just Tragic’: Ma’khia Bryant and the Burden of Black Girlhood”, Alisha Haridasani Gupta, New York Times, 24 april 2021.
• 16. “‘More than Just Tragic’: Ma’khia Bryant and the Burden of Black Girlhood”, Alisha Haridasani Gupta, New York Times, 24 april 2021.
• 17. Die organisatie heet Grantmakers for Girls of Color. (Noot van de vertaler)
• 18. Dat boek heet “Pushout The Criminalization of Black Girls in School”. (Noot van de vertaler)
• 19. “‘More than Just Tragic’: Ma’khia Bryant and the Burden of Black Girlhood”, Alisha Haridasani Gupta, New York Times, 24 april 2021.
• 20. Rollo is politicoloog aan Lakehead University in Ontario, Canada, en doet onderzoek naar opvattingen over kind-zijn en politieke theorie.
• 21. “The History of Childhood”, Lloyd deMause (redactie), Harper & Row, 1975.