Emily tijdens Haagse antifa-manifestatie: “De Nederlandse staat behandelt queer personen nog steeds met geweld”

Afgelopen zaterdag vond er op het Spuiplein in Den Haag een anti-fascistische manifestatie plaats die was georganiseerd door een samenwerkingsverband van mensen uit diverse linkse groepen. De manifestatie was een reactie op de komst van fascisten naar de stad, die van plan waren om die dag de haat en het geweld van het zogenaamde “Els-fest” van vorig jaar te gaan herhalen. Met hun eigen manifestatie wilden de anti-fascisten daar solidariteit en verbondenheid tegenover stellen.

Zo’n veertig mensen deden aan de strijdbare manifestatie mee. Er waren diverse toespraken en er was muziek. En misschien kan dit initiatief in Den Haag op termijn leiden tot een breder actienetwerk tegen haat en voor solidariteit.

Harry Westerink

Een van de sprekers tijdens de manifestatie was Emily. Hieronder haar speech (vertaald door Doorbraak).

Ik zou een open deur intrappen als ik zeg dat er wereldwijd een golf van extreem-rechtse haat tegen queer personen is. Zware vervolging van queer personen in Rusland, de Malediven, Saoedi-Arabië, Iran, Hongarije. In de Verenigde Staten worden nu mensen omschreven als “door transgenderideologie geïnspireerde gewelddadige extremisten”. In Turkije waren er, deze week nog, massale politie-invallen in queer ruimten, en queer activisten zijn massaal gearresteerd. Ik kan niet langer naar mijn land van herkomst, Indonesië, reizen zonder te worden bestempeld als een “niet-militaire bedreiging voor de nationale veiligheid”, omdat ik queer ben.

In Nederland ligt de institutionalisering van queerhaat er niet zo dik bovenop, maar het bestaat absoluut. De herziening van de transgenderwet werd in een ongekende anti-democratische daad verwerpen zonder dat er zelfs maar over gestemd is. Belachelijke diagnostische processen en onmenselijk lange wachtlijsten in de transgenderzorg kosten structureel de levens van onze queer broeders en zusters. En als je een queer vluchteling bent, word je in feite zwaar genaaid door het systeem. Het COA is verantwoordelijk voor de dood van talloze van onze queer broeders en zusters.

Ik was betrokken bij de organisatie van de Mars voor Gerechtigheid voor Alice Serova, op 13 april 2025. Zij was een trans vluchteling, die Rusland ontvluchtte en als minderjarige naar Nederland kwam. Het COA verwaarloosde haar en bood absoluut geen hulp toen ze werd aangerand in een azc. In plaats daarvan werd ze in een instelling voor volwassenen geplaatst, en kreeg ze nooit de adequate psychologische hulp die ze nodig had. En als gevolg daarvan heeft ze zichzelf van het leven beroofd. Zij en nog zoveel andere mensen die hetzelfde lot delen. Ook dit is door de staat opgelegd fascistisch geweld. Staatsgeweld dat de meeste mensen hier niet te zien krijgen, maar het is verdomd echt.

Kort na dat protest, na de maand van voorbereiding en de daaropvolgende mars die we hier in het centrum van Den Haag hielden, heb ik de ogen uit mijn kop gejankt. De sluizen die de spanning van het organisator zijn tegenhielden, gingen open, en alles kwam in één keer op me af. Ik kende Alice niet persoonlijk, maar ik ken mensen die door dezelfde hel zijn gegaan, die nog steeds door dezelfde hel gaan als zij. En het angstaanjagende besef kroop omhoog: dit hadden mijn vrienden kunnen zijn, zowel degenen die vluchten als degenen die dat niet doen, dit had ik kunnen zijn.

Dit is Nederland. We denken dat we de gewelddadige arrestaties van trans personen, voor de “misdaad” van travestie, ver in de jaren zeventig achter ons hebben gelaten. En dat alles koek en ei is sinds het homohuwelijk in 2001 werd gelegaliseerd en de verplichte sterilisatie van trans personen die hun geslachtsregistratie wilden wijzigen, werd stopgezet in tweeduizend-fucking-veertien. De Nederlandse staat behandelt queer personen tot op de dag van vandaag nog steeds met geweld. Maar ze verbergt dit feit voor het grootste deel, door middel van bureaucratie, door het zeer gesloten asielsysteem. Ze presenteert zichzelf graag als progressief en tolerant, maar niets is minder waar.

Ik wil de rest van mijn toespraak opdragen aan onze kameraden die vluchteling zijn.

Extreem-rechts heeft de valse opvatting dat vluchtelingen gevaarlijke criminelen, moordenaars, verkrachters, terroristen zijn. We weten dat dit overduidelijk onwaar is. Maar ik denk dat wijzelf ook dezelfde soort fout maken. Te vaak schilderen we vluchtelingen af als ofwel compleet hulpeloos, ofwel als compleet veerkrachtig, dapper en sterk. Tot op zekere hoogte zijn ze zeker veerkrachtig, dapper en sterk, maar al te vaak komt dit neer op het platslaan van hen tot een eendimensionale idealisering.

Een tendens die ik zie, is dat we onze kameraden niet genoeg de kans geven om gewoon zichzelf te zijn. Niemand kan 24/7 een vechter zijn en 100 procent van de tijd an staan. Doen we genoeg om veilige ruimte te creëren, om te ontspannen, om kwetsbaar te zijn en community te vinden, om niet constant in een voortdurende strijd tegen onrechtvaardigheid te zitten?

We kunnen misschien niet eens tippen aan wat onze kameraden doormaken die dit asielsysteem hebben ervaren. Ik kijk tegen hen op, maar zelfs mijn helden moeten rusten. Iemands veerkracht prijzen, zeggen dat ze zo sterk zijn, dat lost hun problemen niet op en erkent ze ook niet. Altijd maar vechten geneest geen trauma. Alsjeblieft, gun je kameraden de waardigheid om mens te zijn.

Emily