Daniela Klette: Een politiek proces dat er geen is

(Bron: Neues Deutschland)

De rechtbank van Verden veroordeelt de militante linkse beweging tot 13 jaar gevangenisstraf. Het Openbaar Ministerie deed alsof Andreas Baader verantwoording moest afleggen voor zijn daden.

Verden is een rustige districtshoofdstad aan de snelweg 27, vlak voor Bremen, gelegen aan de Aller, die vlakbij uitmondt in de Weser. Op nationaal niveau haalt het nauwelijks de krantenkoppen: af en toe verschijnt er wel eens een bericht over een groot paardensporttoernooi in de stad. Maar over het algemeen is Verden een doorsnee stadje, waar vanaf 20.00 uur de trottoirs verlaten zijn.

Hier, in het mooie niemandsland van Nedersaksen, vond echter een van de belangrijkste processen uit de recente Duitse geschiedenis plaats: Daniela Klette, die in het voorjaar van 2024 in Berlijn-Kreuzberg werd gearresteerd, moest zich voor de plaatselijke rechtbank verantwoorden voor overvallen op supermarktkassa’s en geldtransporten. Speciaal hiervoor werd in de wijk Eitze een manege omgebouwd tot een fort, dat doet denken aan de multifunctionele hal in Stuttgart-Stammheim, waar van midden jaren 70 tot in de jaren 2010 rechtszaken tegen leden van de Rote Armee Fraktion (RAF) plaatsvonden. Het proces eindigde woensdag: het vermeende lid van de voormalige stadsguerrilla moet 13 jaar de gevangenis in.

Met precies deze voorstelling van zaken heeft het Openbaar Ministerie een heel specifiek doel nagestreefd: Klette werd afgeschilderd als een vrouw die een gevaar voor de samenleving vormt. Een militante linkse activiste, bloeddorstig, gewetenloos en zonder scrupules, bereid om op elk moment opnieuw toe te slaan. Een duidelijke voorbarige veroordeling van de verdachte. De berichtgeving in de conservatieve pers was dan ook tendentieus, en de publieke opinie waarschijnlijk ook.

Bovendien was het proces vanaf het begin politiek getint. En daar was geen reden voor: Klette werd beschuldigd van gewone overvallen. Een overval op een geldtransport is echter geen politieke daad. Dat zou het pas worden als er een politiek doel mee werd nagestreefd. Maar dat was niet het geval: Klette financierde met het buitgemaakte geld haar dagelijks leven in de ondergrondse. Niet meer en ook niet minder. De rechtbank doet echter alsof Andreas Baader persoonlijk op de beklaagdenbank had gezeten, alleen dan vrouwelijk en met grijs haar.

En het Openbaar Ministerie geeft niet op: het wil Klette opnieuw voor de rechter slepen. Ze zou betrokken zijn geweest bij een aanslag op de Amerikaanse ambassade in Bonn, een poging tot aanslag op een datacenter van de Deutsche Bank en bij het opblazen van de in aanbouw zijnde gevangenis van Weiterstadt, de laatste actie die aan de RAF wordt toegeschreven. Dit alles is meer dan 30 jaar geleden gebeurd. Zelfs als in een nieuwe procedure zou worden aangetoond dat Klette hieraan heeft meegewerkt: er raakte niemand gewond, laat staan gedood.

En precies daar zit hem de kneep: volgens een telling van het tijdschrift »Katapult« heeft extreemlinks tussen 1990 en 2020 vier mensen gedood. In diezelfde periode heeft extreemrechts echter ongebreideld gemoord en vermoord: volgens die telling zijn er 231 mensenlevens op hun conto te schrijven. Tot de bekendste daders behoren waarschijnlijk de leden van de Nationalsozialistischer Untergrund, die tien mensen hebben vermoord. En toch wordt van Daniela Klette een linkse tegenhanger van Beate Zschäpe gemaakt. Een fatale gelijkstelling in een tijd waarin de AfD in de peilingen op federaal niveau aan kop gaat.

Daniela Klette: Het gaat om de afrekening met deze verzetsgeschiedenis

Op 25 maart 2025 las Daniela Klette voor de rechtbank van Verden de volgende procesverklaring voor.

Ik sluit me aan bij het verzoek tot seponering van mijn verdediging. Ik wil daar slechts enkele zinnen aan toevoegen. Na het einde van het project ‘Stadguerrilla’ van de RAF in april, 27 jaar geleden, werden Burkhard Garweg, Volker Staub en ik geconfronteerd met de voortdurende openbare opsporing door het BKA (Federaal Bureau voor Recherche, vert.) naar de zogenaamd ‘laatste voormalige militanten van de RAF’. Burkhard Garweg werd zelfs pas na de opheffing van de RAF in deze openbare klopjacht meegesleurd. Dat was het antwoord van de staat op de zelfopheffing van de RAF, net zoals eerder Bad Kleinen – de executie van Wolfgang Grams – en nog vele jaren gevangenschap en zware straffen tegen gevangenen van de RAF en het verzet het antwoord waren geweest op de de-escalatieverklaring van de RAF uit 1992.

We hebben ons decennialang met succes aan de greep van de staat weten te onttrekken, wat mij helaas slechts tot 26 februari 2024 is gelukt. Een zeer waardevolle tijd. Met veel moeilijkheden die overwonnen moesten worden, en nog veel meer positieve ervaringen. Deze hebben mij gesterkt in mijn overtuiging dat een betere wereld, waarin mensen met elkaar samenleven, niet alleen noodzakelijk, maar ook mogelijk is, en ze dragen mij verder door alles wat nog komen gaat. Vandaag wil ik iedereen bedanken die op verschillende momenten bij mij of bij ons is geweest als vriend(in) of dierbare bekende. Het was niet makkelijk dat we ons echte verhaal niet openbaar konden maken, maar dat is een regel van de illegaliteit ter bescherming van iedereen. Het spijt me dat zo velen met wie ik bevriend was of alleen maar bekend was, totaal onvoorbereid de deels gewelddadige repressie hebben moeten ondergaan en ook met herhaalde ondervragingen werden lastiggevallen. Ik had niet verwacht dat dit zo uit de hand zou lopen en zo bedreigend zou zijn. Ik hoop dat de meesten van jullie er toch net zo over denken als ik, want ik ben blij jullie te hebben leren kennen. Op 26 februari 2024 werd ik uit mijn oude leven gerukt.

Vorig jaar kreeg ik via het onderzoeksdossier pas echt inzicht in de volledige omvang van de grenzeloze klopjacht op ons. Hier slechts een paar voorbeelden: er was spionage van vroegere vriendinnen en medestrijdsters, huiszoekingen en observaties bij onze families, het achtervolgen van oude bekenden op hun vakanties in andere landen, ondervragingen daar op campings en in hotels en zelfs observaties bij begrafenissen – gewoon veel vissen in troebel water.

Er moeten hele carrières aan verbonden zijn geweest, en er is enorm veel geld in gestoken. De grote inzet laat zien: dit was en is een jacht op politieke tegenstanders en niet zomaar op dieven. Al die jaren daarvoor had de opsporing door de BKA geen resultaat opgeleverd, ondanks een beloning van soms wel een miljoen DM. De bevolking was niet bijzonder geïnteresseerd in de jacht op ons. Waarom zou ze ook? De mensen voelden zich niet bedreigd door de RAF en al helemaal niet door vermeende voormalige militanten na de ontbinding ervan.

In 2015 namen de LKA van Nedersaksen en het Openbaar Ministerie in Verden de leiding over bij de klopjacht op ons in verband met geldroofacties en plaatsten ze die onder de noemer: »Poging tot moord«. Zo moest bij het grote publiek eindelijk de urgentie worden overgebracht van de jacht op ons vanwege onze vermeende »gevaarlijkheid voor de samenleving«.

Dat werd steeds weer in de herinnering gebracht door de periodieke oproepen in “Aktenzeichen XY” (het Duitse Opsporing Verzocht, vert.) of in diverse televisierapportages – vaak op verjaardagen die te maken hadden met de geschiedenis van de RAF. Natuurlijk ging het daarbij altijd om de RAF en niet alleen om geldroofacties. Na mijn arrestatie gaat dit, vergezeld van buitensporige hetze, verder tegen Burkhard en Volker. Dit alles is slechts een versterking van wat al die jaren daarvoor zonder veel publieke aandacht plaatsvond.

Een schrijnend voorbeeld van de laster en het haatzaaien tegen ons is volgens mij dat mijn buren zijn geëvacueerd op basis van de leugen dat er explosieven in mijn woning zouden zijn opgeslagen. Ze moesten het gevoel krijgen dat ik hen jarenlang op een kruitvat had gezet en hun leven in gevaar had gebracht. Naar mijn mening is dit op zijn minst psychologische terreur, wanneer ouderen, zieken, kinderen en alle anderen meer dan één ijskoude nacht buiten moeten doorbrengen in daarvoor bestemde bussen, altijd in de angst dat hun woning elk moment de lucht in zou kunnen vliegen – allemaal om angst en paniek te zaaien – tegen ons! Terwijl het al op de dag van de huiszoeking volkomen duidelijk was dat er geen sprake was van een dergelijk gevaar.

Met de leugen over dit grote gevaar was er meteen een rechtvaardiging voor de gewelddadige inval op het terrein met bouwkeetwagens, waar ze Burkhard vermoedden, evenals voor talloze huiszoekingen in Berlijn met militaire inzet, ruw optreden en vernielzucht. Ze hebben mij nu te pakken, en al dat gedoe rond mijn vreselijke gevaarlijkheid moet een zware veroordeling onvermijdelijk doen lijken en het volgende proces voorbereiden, waarin ik door het Openbaar Ministerie zal worden aangeklaagd en door een Oberlandesgericht zal worden veroordeeld wegens diverse militante acties tegen imperialistische oorlog, gevangenis en kapitaal. En het moet de verdere lastercampagne tegen Burkhard en Volker rechtvaardigen.

Deze rechtszaak hier is niet tegen mij gericht, maar het gaat eens te meer om het veroordelen van de RAF, die al 27 jaar tot het verleden behoort; het gaat om het afrekenen met deze verzetsgeschiedenis van fundamentele oppositie. Maar het gaat ook om afschrikking, gericht op de toekomst. Elke gedachte aan fundamenteel verzet dat dit kapitalistische heersende systeem wil overwinnen, moet worden gesmoord met de dreiging van levensvernietiging door jarenlange gevangenschap. Het benadrukken van de absolute noodzaak waarmee we zouden moeten worden vervolgd, kan sowieso alleen worden verklaard vanuit deze bredere context.

We leven in een situatie die wereldwijd steeds nijpender wordt – in de kapitalistische crisis vecht het Westen tegen de dreigende teloorgang van zijn wereldwijde hegemonie en om de herverdeling van de macht. Onder leiding van de BRD moet Europa zwaar bewapend en oorlogsklaar worden. Momenteel verschijnen er dagelijks schokkende berichten over miljardenbedragen die de nieuwe oorlogszuchtige regering wil uittrekken voor bewapening – d.w.z. voor enorme winsten van de wapenindustrie en voor infrastructuurmaatregelen. Wie bij dat laatste hoopt op de reparatie van vervallen schoolgebouwen, ingestorte bruggen, op klimaatbeschermingsmaatregelen, sociale woningbouw, op vrouwenopvangcentra ter bescherming tegen de bijna dagelijks plaatsvindende vrouwenmoorden, op de uitbreiding van de gezondheidszorg of het openbaar vervoer, zal zich vergissen.

Het leger heeft brede wegen, energie, telecommunicatie en AI nodig, en geen bruggen waar ook trams overheen rijden. Wat hieruit voortkomt, is »verpaupering door militarisering«. De samenleving moet worden klaargestoomd voor oorlogsbereidheid en ontbering. Daartoe worden dagelijks oorlogsangsten voor »de Russen« aangewakkerd, alsof die al met getrokken wapens voor Berlijn staan. Er wordt een denkwijze gepropageerd dat elk conflict alleen kan worden opgelost door een militaire overwinning, waarbij de tegenstander ter aarde wordt geworpen of ‘geruïneerd’. ‘What ever it takes’, en al kost dat de dood van miljoenen mensen. Want hier gaat het om oorlog met massavernietigingswapens, ondersteund door AI, tot aan een nucleaire ramp van de ergste soort.

De mensheid wordt systematisch verruwd – de Middellandse Zee als massagraf voor vluchtelingen moet als normaal worden beschouwd. En ook de genocide op de Palestijnse bevolking, die al anderhalf jaar op televisie en internet wordt uitgezonden en door de extreemrechtse regering van Israël wordt gepleegd, en hun tot puinhopen gebombardeerde leefomstandigheden moeten als normaal worden geaccepteerd.

Deze genocide wordt door verschillende internationale organisaties als zodanig bestempeld en wordt vanaf het begin in het Zuiden van de wereld en tegenwoordig ook steeds meer in het Westen door de meest uiteenlopende mensen, waaronder ook veel joodse mensen, gezien en aangeklaagd als een uitzonderlijke misdaad tegen de menselijkheid. Desondanks wordt deze houding vooral in Duitsland vervolgd en bestempeld met de ergste laster, zoals beschuldigingen van antisemitisme. Solidariteit met de Palestijnen tegen deze oorlog moet de mond worden gesnoerd. In plaats van op zijn minst de levering van wapens aan Israël stop te zetten en een einde aan de genocide te eisen.

Wie oorlogsvoorbereiding nastreeft, heeft behoefte aan een toenemend gebrek aan empathie, ook wat alle andere huidige oorlogen betreft. Zo durft de Duitse inlichtingendienst openlijk te beweren dat het voor Duitsland wenselijk zou zijn als de oorlog tussen Oekraïne en Rusland tot 2029 voortduurt!!! Alle oorlogen die wereldwijd worden gevoerd om de machtsgebieden en grondstoffen voor kapitalistische economische groei opnieuw te verdelen, worden ondersteund en aangewakkerd door wapenleveranties uit Europa en de VS.

Solidariteit in de samenleving moet worden uitgeroeid door middel van rechtse en racistische hetze. Steun aan vluchtelingen, werklozen of mensen die om andere redenen afhankelijk zijn van sociale bijstand – en die voldoende wordt toegekend om een menswaardig bestaan te leiden – mag niet langer als een maatschappelijke taak worden gezien. De haatcampagne tegen vluchtelingen en vermeende profiteurs van voor de laatste verkiezingen klinkt nog steeds in de oren. Zelfs als alle sociale uitkeringen worden gekort, betekent dit geen enkele verbetering voor degenen die nog werk hebben.

Queerfeministische verworvenheden moeten kennelijk worden teruggedrongen; hoe duidelijk het ook is dat er hier een brede, diverse en vastberaden verzetsbeweging nodig is om deze destructieve ontwikkeling een halt toe te roepen en om te keren, zo wordt er door de oorlogszuchtigen alles aan gedaan om te voorkomen dat een dergelijke beweging tot stand komt. Steeds meer antifascisten, antikapitalistische en klimaatactivisten, Koerdische en Turkse kameraden zitten in de gevangenis. Er worden massaal rechtszaken gevoerd tegen mensen uit de Palestijnse solidariteitsbeweging, en er zijn weer beroepsverboden tegen linkse activisten. Dat is de huidige politieke achtergrond, die ik hier slechts fragmentarisch schets, waartegen dit proces plaatsvindt.

De bewering dat het om een gewetenloze bende zou gaan die voor geld over mensenlevens heen zou lopen – dat het om een paar gevaarlijke types zou gaan die nog overgebleven zijn van de opstand van destijds – is bedoeld om de geschiedenis van het verzet in diskrediet te brengen. Dat heeft niets met de werkelijkheid te maken!

Ik citeer hier Burkhard Garweg: “Het beeld dat men probeert te schetsen, beschrijft een gewelddadige, plunderende roversbende die gevaarlijk is voor de samenleving en ook bereid is te doden – en dat alleen voor geld … Er is geen reden om de politie en justitie op enig gebied te geloven, omdat zij erop uit zijn fundamentele oppositie te delegitimeren en een klimaat te creëren waarin staatsgeweld en repressie gerechtvaardigd lijken.”

Ik eis dat er onmiddellijk een einde komt aan de opgefokte klopjacht op Burkhard Garweg en Volker Staub in alle media en op alle openbare plaatsen! Steeds weer vinden er grootschalige politieacties plaats omdat een van beiden zou zijn gezien door op beloningen beluste verklikkers. Een succes van de heisa door politie en media. Dit is absoluut bedreigend en onverantwoord en moet onmiddellijk stoppen.

Terug naar het proces: de tenlastelegging, de detentieomstandigheden, die – ook al gaat het niet meer om eenzame opsluiting zoals in het begin – deels worden bepaald door verwarde en hysterische veiligheidsmaatregelen, de berichtgeving in de media – alles geeft de indruk dat de RAF hier in bedwang moet worden gehouden. Het wordt mij systematisch ernstig bemoeilijkt om de voor mij zo belangrijke politieke discussie te voeren en vriendschappen te ontwikkelen en in stand te houden. Het is duidelijk de bedoeling van justitie om mij te verzwakken.

Waarom zouden bezoekaanvragen anders op absurde gronden worden afgewezen? Bezoeksters die ik net leerde kennen of met wie ik er langzaamaan in begon te slagen de drie of vier toehoorders van het BKA, het LKA en de gevangenis te negeren en een normaal gesprek te voeren, worden door bezoekverboden weer van mij weggehouden. Velen die het aandurven mij te bezoeken, worden daarna ondervraagd door het Openbaar Ministerie of de BKA en als ze weigeren te verklaren, worden vervolgd met zware geldboetes. De opsporingsinstanties hebben hier blijkbaar een vrijbrief. Alles wat zij mij aandoen, is bedoeld om mij te onderdrukken.

Het plan om dit als een doodgewone strafzaak te behandelen, was vanaf het begin gedoemd te mislukken. Niemand gelooft dat. Noch degenen die mij vele jaren gevangenisstraf toewensen omdat ik – net als vele anderen – het kapitalisme en het patriarchaat nog steeds afwijs als mensonterend, levensvijandig en natuurvernietigend, noch degenen die belangstelling voor mij en ons hebben of zich zelfs solidair met ons voelen.

Ik wil iedereen bedanken die hier vandaag is gekomen of die van verder weg met een solidaire blik volgt wat hier gebeurt. Ik ben me terdege bewust van mijn situatie. Dit proces wordt gevoerd met politieke bijbedoelingen, ondanks beweringen die het tegendeel suggereren. Wat kan ik hier dan verwachten?

(Zie voor achtergrond en nieuws over het proces: https://freiheit-fuer-daniela.de/)