Brief van Soedanese vluchteling aan IND: “Het vertragen van de beslissing op asielaanvragen verergert het lijden van mij en mijn gezin” (beeldverslag)

Vanmiddag vond in Den Haag een kleine protestactie plaats die was georganiseerd door de Sudanese Refugees Organization. Een kleine twee uur stonden zo’n vijftien mensen – voornamelijk Soedanese vluchtelingen, verder nog twee Jemenitische vluchtelingen en wat witte bondgenoten – vlakbij het kantoor van de IND actieborden omhoog te houden en leuzen te roepen.

De actieborden bevatten teksten als “Justice delayed is justice denied”, “IND, hear our voice, reduce the waiting time”, “Faster decisions, fair treatment” en “Hope can’t wait”. En er vielen leuzen te horen als “Free, free, free Sudan” en “Peace, peace for Sudanese”. De vluchtelingen willen niet alleen dat de IND snel gaat beslissen op hun asielaanvraag, maar ook en vooral dat ze verblijfsrecht krijgen. Want hun leven loopt in hun land van herkomst gevaar en daarom eisen ze hier bescherming en veiligheid.

Een van de Soedanese vluchtelingen had ter gelegenheid van de actie een lange brief geschreven aan de IND. Die indrukwekkende brief vind je hieronder.

Harry Westerink

Geachte medewerkers van de IND,

Ik schrijf u deze brief met trillende handen en een verscheurd hart. Ik schrijf niet om medelijden te vragen, maar om te getuigen. Te getuigen van wat mijn familie en mijn land is overkomen, en van een wachttijd die zelf een vorm van lijden is geworden. Ik sta voor u niet als een dossiernummer of een statistiek, maar als een vader, een echtgenoot en een broer die zijn dierbaren verloor in het bloedbad van El Fasher en nog steeds zoekt naar zijn broers die door de duisternis zijn opgeslokt.

Mijn naam is Ibnaouf Hassan Ibnaouf Ahmed. Ik ben een Soedanese universitair docent en onderzoeksjournalist, met gepubliceerde academische werken op het gebied van crisismanagement en media. Ik heb tien jaar in de Verenigde Arabische Emiraten (VAE) gewoond en gewerkt, waar ik les gaf, onderzoek deed en een professioneel en gezinsleven opbouwde. Op 25 december 2024 heb ik een asielaanvraag ingediend in Nederland, nadat mijn leven en dat van mijn gezin in direct gevaar kwamen.

De tragedie van El Fasher: toen de dood een hele stad opslokte

Op 26 oktober 2025 viel de stad El Fasher in handen van de Rapid Support Forces (RSF), na een beleg van meer dan anderhalf jaar. Wat volgde, was geen oorlog in conventionele zin, maar een systematisch bloedbad waarvan de snelheid werd vergeleken met de eerste uren van de genocide in Rwanda. Internationale organisaties documenteerden de dood van meer dan tweeduizend burgers, onder wie 460 mensen die werden afgeslacht in het Saudi Ziekenhuis. Satellietbeelden onthulden verkoolde menselijke lichamen en bloedvlekken zichtbaar vanuit de ruimte. De VN-Mensenrechtenraad stelde een onafhankelijke onderzoeksmissie in naar de misdaden in El Fasher – en Nederland behoorde tot de landen die om die spoedzitting verzochten.

Mijn broers en hun gezinnen bevonden zich daar. Sinds die dag is elk spoor van hen verdwenen. Ik weet niet of zij tot de doden behoren, tot de vijftigduizend die op verschillende locaties worden vastgehouden, of tot degenen die begraven zijn in massagraven gedetecteerd door internationale onderzoekslaboratoria. Communicatieapparatuur is in beslag genomen en de vastgehoudenen zijn volledig van de buitenwereld afgesloten. De stilte vanuit El Fasher is niet de stilte van geruststelling – het is de stilte van graven.

Mijn vrouw: toen haar vader langzaam stierf, terwijl hulp werd geweigerd

De tragedie treft niet alleen mij. Mijn vrouw draagt een onheelbare wond. Haar vader stierf niet door een kogel of een granaat, maar op een nog wredere manier: hij werd ziek en had dringend ziekenhuiszorg nodig, maar de RSF-milities verhinderden hem en zijn familie om enige medische voorziening te bereiken. Dag na dag leed hij pijn, terwijl zijn familie smeekte om hem te mogen vervoeren – maar er kwam geen antwoord. Totdat hij zijn laatste adem uitblies in de armen van zijn dierbaren, beroofd van zijn recht op behandeling, beroofd van het meest elementaire dat een mens toekomt.

Mijn vrouw ontving het bericht terwijl zij ver van hem was – niet in staat om afscheid te nemen, niet in staat om hem te begraven, niet in staat om zelfs maar bij zijn graf te staan. Zij leeft in een rouw zonder troost en een verlies zonder afsluiting. ’s Nachts huilt zij in stilte zodat de kinderen het niet horen, en elke ochtend staat zij op om een nieuwe dag van eindeloos wachten tegemoet te treden. Ook zij is afgesneden van de rest van haar familie in Soedan – het lot van haar broers en haar moeder is onbekend. Wij leven onder één dak, maar ieder van ons draagt een eigen wereld van pijn en onbeantwoorde vragen.

Wat wij hebben meegemaakt in de VAE: toen weigering om medeplichtig te worden een misdaad werd

Ik heb tien jaar in de Verenigde Arabische Emiraten gewoond en gewerkt. Ik bouwde daar een academische en professionele carrière op, gaf les aan de universiteit en publiceerde academische werken over crisismanagement en media. Ik beschouwde het als mijn tweede thuisland. Maar toen de oorlog in Soedan uitbrak, werd een ander gezicht van dat land zichtbaar. Rapporten van de VN en het Amerikaanse Congres bevestigden de steun van de VAE aan de RSF met wapens en financiering. Vervolgens begonnen pogingen om mij te rekruteren en onder druk te zetten om standpunten in te nemen ten gunste van een van de strijdende partijen – pogingen die ik resoluut heb afgewezen, omdat ik met zekerheid wist dat die staat degenen steunt die mijn volk doden en mijn land vernietigen.

Mijn weigering om mee te werken maakte mij een doelwit. De veiligheidsintimidatie en constante surveillance begonnen. Ik leefde in voortdurende angst voor willekeurige arrestatie, in een land waar andere Soedanezen werden opgepakt en aan zware psychologische druk werden onderworpen, louter vanwege het uiten van hun mening. De boodschap was duidelijk: zwijg en kies partij, of betaal de prijs. Ik koos ervoor geen medeplichtige te worden aan misdaden tegen mijn land, en vluchtte met mijn gezin op zoek naar een werkelijke veilige haven.

Het verraad van hen die ons na staan, sneed dieper dan welk zwaard ook. De VAE was geen vreemde staat voor ons – generaties Soedanezen droegen bij aan haar opbouw: leraren, artsen, ingenieurs, piloten. Maar toen Soedanezen steun nodig hadden, ontdekten zij dat dat land aan de kant van hun beulen stond.

Het Rode Kruis en de zoektocht naar vermisten

Ik heb een verzoek ingediend bij het Internationaal Comité van het Rode Kruis (ICRC) om mijn broers en hun gezinnen te traceren. Het ICRC heeft ongeveer zevenduizend vermisten geregistreerd als gevolg van het conflict in Soedan, maar dit vertegenwoordigt slechts een fractie van de werkelijkheid. Het Rode Kruis bevestigde dat toegang tot El Fasher nog steeds onmogelijk is en noemde elke dag zonder toegang “een verloren dag”.

Elke ochtend open ik mijn telefoon, zoekend naar een bericht, een teken – wat dan ook. En elke ochtend vind ik dezelfde leegte. Dit wachten, hangend tussen leven en dood, is de wreedste vorm van psychisch lijden.

Juridisch kader: de rechterlijke uitspraak en de onrechtmatige vertraging

Mijn asielaanvraag dateert van 25 december 2024. Er is meer dan een jaar verstreken zonder beslissing. Op 4 december 2025 heeft de rechtbank Den Haag geoordeeld dat deze vertraging onrechtmatig is en de IND opgedragen binnen acht weken een besluit te nemen, op straffe van een dwangsom van honderd euro per dag met een maximum van 7.500 euro. De termijn is inmiddels verstreken of staat op het punt te verstrijken, en mijn aanvraag blijft onbeslist.

Deze vertraging is niet slechts een bureaucratische kwestie – het is een dagelijkse factor die mijn psychische toestand verergert en mij belet om mijn fundamentele rechten uit te oefenen en een veilig leven voor mijn gezin op te bouwen.

De psychologische impact: wanneer het wachten zelf een ziekte wordt

Ik leef in een staat van chronische angst. ’s Nachts word ik wakker van nachtmerries over mijn broers – ik hoor hun stemmen roepen om hulp en word machteloos wakker. Mijn vrouw lijdt aan een ernstige depressie na het verlies van haar vader op die wrede manier en het verlies van contact met haar familie. Onze kinderen voelen onze angst en ons verdriet, hoe hard wij ook proberen om deze te verbergen. Wij zijn een gezin dat hier in Nederland fysiek veilig is, maar onze zielen zijn nog steeds dáár, in El Fasher, zoekend naar degenen van wie wij houden.

De onzekerheid rond de asielaanvraag verdubbelt dit lijden. Ik kan niet plannen voor de toekomst van mijn kinderen, en ik kan mijn vrouw niet vertellen dat alles goed komt. Ik ben een man die zijn leven heeft gewijd aan onderwijs, onderzoek en het schrijven van academische werken, en vandaag sta ik machteloos tegenover het lot van mijn familie.

Mijn verzoeken

Ik doe een dringend beroep op de IND.

Ten eerste: beslis spoedig op mijn asielaanvraag in overeenstemming met de rechterlijke uitspraak, met inachtneming van mijn uitzonderlijke omstandigheden als iemand die familieleden heeft verloren in een internationaal gedocumenteerd bloedbad, die in zijn vorige land van verblijf werd vervolgd vanwege zijn morele standpunt, en wiens echtgenote rouwt om haar vader die stierf doordat hem medische zorg werd ontzegd.

Ten tweede: houd rekening met de uitzonderlijke humanitaire omstandigheden waarin Soedanese asielzoekers verkeren – vluchtelingen uit wat internationale organisaties beschrijven als de ergste humanitaire crisis ter wereld.

Ten derde: werk samen met het Internationale Rode Kruis om de zoektocht naar vermiste Soedanese burgers en de hereniging van uiteengerukte families te ondersteunen.

Ten vierde: erken dat elke dag vertraging een extra dag van lijden is voor een gezin dat alles heeft verloren en alleen nog de hoop heeft op Nederlandse gerechtigheid.

Ik sluit af met woorden uit de diepte van een wond die niet heelt: ik heb mijn thuisland verloren, de vader van mijn vrouw is gestorven terwijl hij smeekte om medische hulp die hem werd geweigerd, mijn familie is uiteengerukt, en ik weet niet of mijn broers nog leven. Ik ben een man die zijn leven wijdde aan wetenschap en kennis, en vandaag heb ik niets meer dan de hoop dat Nederland de plek zal zijn waar wij de veiligheid vinden die ons werd ontnomen. Alstublieft, laat het wachten niet nog een extra straf worden bovenop de straf van het verlies.