No Pride In Genocide

Zaterdag 25 juli zou een gezellig queer familie-uitje worden. Ik (48X) reisde met mijn kind (21X) en mijn nichtje (18F) van Nijmegen naar Amsterdam om mee te doen aan de World Pride Walk, het startschot van de World Pride die dit jaar in Amsterdam plaatsvindt. De start op de Dam was geweldig. Een zee van queer mensen van allerlei pluimage trotseerde de brandende zon, luisterde aandachtig naar krachtige speeches en hield respectvol een minuut stilte om slachtoffers van anti-queer geweld te herdenken. Om ons heen was ook een woud van verschillende pride vlaggen, maar ook veel Palestijnse vlaggen. Zelf had ik ook een uitschuifbare vlaggenstok bij me, waaraan ik mijn non-binaire pride vlag vastmaakte, en daaronder een Palestijnse vlag.

De Pride Walk zelf verliep vrolijk en ordelijk. Er waren verschillende blocs, maar wij met ons drieën hadden ons niet bij een specifiek bloc aangesloten en zwierven rond zo tussen het midden en het einde van de stoet. De mars ging uiteindelijk het Vondelpark door en kwam toen aan bij het zogenaamde Pride Park met het grote podium en allerlei leuke kraampjes en activiteiten die we wilden bezoeken. Toen we daar aankwamen, zagen we dat een kluitje mensen met Palestijnse vlaggen of met keffiyehs (Palestijnse sjaals) door de politie werd tegengehouden. Omdat wij niet bij dat anti-genocide bloc hoorden, probeerden we daar omheen te komen, maar ook wij mochten van de politie niet verder, vanwege de Palestijnse vlag die ik bij me droeg.

Zelf heb ik jarenlange ervaring met acties van onder andere KOZP en antifa, mijn nichtje heeft meerdere keren meegedaan aan XR blokkade-acties, en mijn kind is bekend met studentenprotesten, dus wij herkenden wat er gaande was, keken elkaar even aan, en besloten solidair te zijn. Na korte tijd was er een barricade van een tiental politieagenten die een twintigtal mensen met Palestijnse vlaggen en sjaals tegenhield. Onder het scanderen van leuzen zoals “no pride in genocide” en “let us through” zorgde dat voor een flinke opstopping, waar andere bezoekers slechts in ganzenpas langs konden om Pride Park in te gaan. Het zorgde ook voor veel geduw en getrek. Niet alleen de politie duwde mensen met Palestijnse vlaggen en sjaals terug, ook van achteren werd er regelmatig geduwd door mensen die langs de door de politie veroorzaakte blokkade wilden komen.

Mijn nichtje, die herstellende is van een blessure en daarom met een wandelstok loopt en dus zichtbaar slecht ter been is, werd ook meerdere keren hard geduwd, waarbij ze een keer zelfs viel. Ik zag dat zij overstuur raakte, en was door haar val bezorgd dat ze misschien gewond zou zijn, en wilde dus graag met haar naar de EHBO-post die vlak achter de politie-linie stond. Ik maakte dat duidelijk aan de agenten die tegenover mij stonden. Zij overlegden even, en er werd me verteld dat wanneer ik de Palestijnse vlag weg zou doen, wij erdoor zouden mogen.

Ik schoof dus snel mijn vlaggenstok in elkaar en duwde alles mijn rugzak in. We mochten er van de politie toch nog steeds niet door – ook de vlag in de tas hebben mocht niet. Ik maakte de Palestijnse vlag toen los en gaf die aan iemand achter me die een keffiyeh droeg – ik zou de vlag dan zelf kwijt raken, maar hij zou in ieder geval vast nog nuttig gebruikt worden door die persoon. Maar ook toen mochten we er nog steeds niet door, ondanks dat ik gehoor had gegeven aan alle onredelijke eisen van de politie.

Ondertussen ging het geduw en getrek ook door en werden we weer meermaals aan de kant geduwd door mensen die erlangs wilden. Het gebrek aan solidariteit was echt stuitend. Je ziet dat een groep mensen wordt tegengehouden vanwege een vlag of een kledingstuk, je zou toch moeten inzien dat dat ook jouw strijd is? Maar nee, men moest en zou kennelijk naar de openingsceremonie met koningin Máxima, en een jonge queer meid met een felgekleurde wandelstok omver kegelen is dan kennelijk prima…

De sfeer werd steeds grimmiger, door toedoen van de politie die steeds meer geweld gebruikte. Op een gegeven moment werd een oude vrouw die met twee wandelstokken liep en een Palestijnse vlag bij zich had hardhandig door twee politieagenten opgepakt en verwijderd. We zijn dus een eindje terug gegaan om in de schaduw van de bomen op adem te komen. Een kwartiertje later probeerden we het nog een keer, maar de politie herkende ons en hield ons weer tegen. Pas nadat we onze tassen hadden laten doorzoeken mochten we door, naar de EHBO-post en het Pride Park.

Eenmaal in Pride Park zagen we de regels voor het park aangeplakt. Daar stond dat geen vlaggen van landen of organisaties toegestaan waren – temidden van allerlei vlaggen van queer organisaties zoals COC, Au-some en Bi+ maar ook pride vlaggen met daarop logo’s van bedrijven of instanties zoals de NS. En het is toch de World Pride? Hoe krijg je het voor elkaar om op zo’n internationaal evenement nationale vlaggen te verbieden? Nog afgezien van het feit dat Palestina in Nederland geen erkend land is, en de Palestijnse vlag dus geen nationale vlag is, laat staan dat op die grond een kledingstuk verboden zou kunnen worden.

En voor iemand het vraagt: ja, we maken het alle drie goed. Gelukkig zijn we niet gewond geraakt in het gedrang. Hoewel het heftig was om zonder enige voorbereiding onverwacht zo te maken te krijgen met staatsrepressie, is dat zoals gezegd wel iets waar we alle drie al ervaring mee hadden dus we hebben het goed kunnen verwerken en we zijn heelhuids en veilig ’s avonds weer thuis gekomen.

Ik zou wel graag willen weten op basis van welke wet of verordening de politie zo tekeer ging, en daarbij juist een onveilige situatie creëerde. Als het puur om die “geen vlaggen”-regel van Pride Park ging, dan is dat volgens mij niet iets wat de politie zou kunnen handhaven, omdat dat een huisregel van een evenement is, geen wet of verordening. Het belachelijkste wat ik de politie hoorde zeggen was dat Palestijnse vlaggen niet mogen omdat dat een politieke boodschap is…. Beste man, de hele Pride is een politieke boodschap. En daar staan ze dan, met hun regenboog lanyards met de tekst “Proud to be your friend”, te sjorren aan queer mensen. Kafka zou er zijn vingers bij aflikken.

Laat ik afsluiten met een paar toepasselijke leuzen: No-one is free until we are all free! No cops at pride! En uiteraard… No pride in genocide!

Mx. Alba (hen/hun/die/diens)

(Een eerdere, Engelstalige versie van dit artikel verscheen hier. De Nederlandse vertaling is van de auteur zelf.)