Brekelmans, oorlogsmisdadiger

Ruben Brekelmans (geboren 1986) werd in het praatprogramma op TV Pauw en De Wit gevraagd over zijn standpunt over de Amerikaanse/Israëlische aanval op Iran. Toen de aanval begon, was hij immers vol begrip en enthousiasme.

16 april, 2026 6 min leestijd

De eerste uitsmijter, die uit zijn zoetgevooisde mondje kwam, was, gevraagd over de logeerpartij op het Witte Huis: “Voor onze veiligheid zijn die Amerikanen van cruciaal belang”. (zie de uitzending hier)

(Noot, in het kabinet Schoof was hij Ministers van Defensie, nu leider van de VVD-fractie in de Tweede kamer)

Daarna regende het truisms die gepresenteerd worden als natuurverschijnselen, als “uiteindelijk hebben we allemaal belang bij een sterk navo-bondgenootschap”. Af en toe onderbroken door presentator Tim De Wit, die wel stekelig en kritisch uit de hoek durft te komen tegenover zijn gasten. Maar Brekelmans gaat verder met uitspraken dat het “onhandig” zou zijn om ‘”allerlei kritiek te leveren” op Trump en de VS “terwijl de Amerikanen het Iraanse regime verzwakken, wat voor ons ook een enorme grote dreiging vormt” (…)

“Terwijl uiteindelijk het onderliggende probleem een steeds sterker wordende Iraans regime met ballistische raketten en een nucleair verrijkingsprogramma is, en daar probeert Trump iets tegen te doen. Hetzelfde geldt nu voor de straat van Hormuz, het is in ons gezamenlijk belang dat er sprake is van, uiteindelijk weer, vrije zeevaart. Dus een hele boel van die onderliggende belangen die delen wij. En de Amerikanen willen ook dat wij uitspreken dat we die bondgenoten zijn die gezamenlijke belangen hebben.”

(Ondertussen sputtert ook de andere gast Rob de Wijk wat tegen, met de mededeling dat vergeten wordt dat Trump in 2018 de boel al een keer heeft opgeblazen). Brekelmans weer:

“Je moet volgens mij twee dingen doen. Die Russische dreiging tegen Europa is dusdanig groot dat we ons daar niet tegen kunnen verdedigen zonder de Amerikanen”

(Rob de Wijk: Dan moet hij wel niet voor Rusland kiezen, want dat is wat hij doet…) Brekelmans:

“Feit blijft dat we voor onze veiligheid in de komende jaren niet zonder de Amerikanen kunnen, dus we moeten er alles aan doen om die aan boord te houden”.

De discussie gaat dan verder met andere sprekers over wat Jetten zou moeten doen nu die in Washington is, en het gevaar van escalatie nu de Amerikanen hun schepen de golf van Hormuz in sturen en blokkades opleggen.

Maar dan komt Brekelmans weer. Hij wordt ermee geconfronteerd dat de oorlog inmiddels vijf weken duurt en dat hij aan het begin van de oorlog “heel duidelijk begrip toonde” voor de aanval. In het kamerdebat hoopte hij dat de aanvallen “tot de vrijheid van het Iraanse volk zouden leiden”. Of hij nu de situatie hopeloos lijkt nog steeds dat begrip heeft, vraagt De Wit. Brekelmans:

“Wat ik toen heb gezegd is dat met de toenemende dreiging die Iran vormt met de combinatie van nucleair verrijkingsprogramma en een ballistisch raketprogramma ondanks dat al vele jaren wordt geprobeerd ook diplomatiek om daar wat tegen te doen, dat de Amerikanen op een gegeven moment gezegd hebben, we gaan ook militair dat Iraanse regime verzwakken. Dus daar heb ik begrip voor getoond, en het kabinet overigens ook. Ik heb nooit gezegd dat ik denk dat dit, dat deze manier van werken automatisch tot een soort regime change zou kunnen leiden, heh, ik heb alleen gezegd, ik hoop dat doordat Iraanse leiders worden uitgeschakeld en het Iraanse regime wordt verzwakt, dat het Iraanse volk in staat zal zijn om het heft in eigen handen te nemen. Daar is tot nu toe nog geen sprake van, dat kunnen we constateren”.

De Wit: “Maar het is een hopeloze situatie toch, als we het allemaal op een rij zetten, geen enkel oorlogsdoel dat Trump in ieder geval aan het begin verkondigde is op dit moment bereikt. Een oplossing is verder weg dan ooit”. Brekelmans:

“Het Iraanse regime is natuurlijk wel militair verzwakt, heh, ik zeg niet dat de dreiging weg is maar het is wel degelijk natuurlijk flink militair verzwakt. Als dat een van de doelen is dan is die wel in hoge mate bereikt. Ook als je kijkt naar de mate waarin Iran in staat is om terreurgroeperingen in de regio te steunen is dat ook een heel stuk verminderd. Een deel van het Iraanse leiderschap is uitgeschakeld. Het is dus niet zo dat het zo zwart-wit is dat er geen doelen zijn bereikt. Maar ik ben het met u eens dat het niet zo is dat de dreiging weg is. Het is ook niet zo dat er nu een duidelijk pad is – daarover ben ik het met Rob de Wijk eens, naar hoe dit wordt opgelost. Maar waar de inspanningen op gericht moeten zijn is die dreiging van het Iraanse regime, dat die wordt verminderd en dat op den duur moet worden toegewerkt naar een situatie die wel weer stabiel is en dat is dat die Straat van Hormuz weer opengaat, want dat is uiteindelijk ook nodig voor onze energietoevoer en voor de internationale handel”.

Zo draait de VVD-leider zich dus uit zijn toejuichen van een volstrekt illegale interventie waarbij met de zwaarst mogelijke wapens een heel land is gebombardeerd (en door Israël natuurlijk ook Libanon, wat op dat moment nog gewoon doorging en waar geen woord aan vuilgemaakt werd).

Hij praat onbeschaamd Trump en zijn beleid goed, nog explicieter dan Rutte dat de afgelopen tijd heeft lopen doen. Veel experts op het gebied van geopolitieke zaken hebben de laatste tijd verkondigd dat de aanval op Iran een oorlogsmisdaad is. Dan is het toejuichen daarvan, als politicus, dat volgens mij ook.

Vergeet ook niet dat in dit kabinet Dilan Yeşilgöz, net zo’ n havik, minister van defensie is en dat de lijntjes met navo-Rutte superkort zijn. We moeten er alles aan doen om te voorkomen dat ze gaan besluiten om deel te nemen aan een of andere gelegenheidscoalitie die het scheepsverkeer gaat ‘beveiligen’ op verzoek van Trump.

De situatie is nu eigenlijk nog gevaarlijker geworden, omdat het Amerikaanse leger ingezet dreigt te gaan worden tegen schepen van derde landen die door Iran bevoorraad worden (net als ze dat momenteel doen met schepen met olie voor Cuba). Stel dat dat een Chinees schip is en China dat niet pikt…

Ondertussen speelt zich op Amerikaans grondgebied de deprimerende dagelijkse media-show rond die megalomane brulboei af, die elke kritische journalist letterlijk bedreigt. Waarom gaan er nog journalisten naar toe? En waarom reageren ze niet als Trump weer eens een – meestal vrouwelijke – collega affakkelt? Het zou mooi zijn als de zaal leegloopt, net als zijn achterban die ook langzaam maar zeker genoeg lijkt te hebben van zijn geraaskal.

Het WK zou een mooi moment zijn om de boycot nog een stap verder te brengen. Wie wil er nog een bal trappen – of daar naar kijken – in een land waar ‘buitenlanders’ stelselmatig worden opgejaagd en gedeporteerd? Stel dat dat opgefokte nationalistische theater toch doorgang vindt – er wordt wel vaker niet naar mijn goede adviezen geluisterd – dan kunnen we op zijn minst weigeren om er naar te kijken. Dus: organiseer bijvoorbeeld op de avonden dat het Neeeederlandse miljonairsclupje aantreedt een eigen buurtgebeuren (zonder scherm), met benefiet voor de Prairieland activisten in Texas.