Sirat en Le chant des forêts, twee onvergelijkbare films over hetzelfde

Sirat is alweer bijna uit de bioscoop verdwenen maar mocht je nog een kans hebben, laat je er dan (in de filmzaal natuurlijk, dit zal thuis niet goed werken) door overspoelen. Le chant des Forets (die in Nederlandse zalen draait onder de foeilelijke lelijke Engelse vertaling Whispers in the Woods) is ongeveer het spiegelbeeld van Sirat, maar qua thematiek volstrekt aanvullend op elkaar.

23 maart, 2026 3 min leestijd

Sirat is een overdonderend verslag van een reis naar nergens. Een man en zijn zoontje raken verzeild op een reusachtig teknofestival in de woestijn. Ze zijn op zoek naar de dochter van de man, en dus de zuster van het jongetje en delen flyers uit met haar foto. Maar ze worden niet echt enthousiast onthaald op het festival, waar een vreemde sfeer hangt. Een mengelmoes van uitzichtloosheid en hedonisme. Niemand lijkt zich zorgen te maken over de dag van morgen, als de beat maar doorgaat. En dat doet’ie de hele film lang.

Vader en zoon horen van een paar feestgangers dat er ergens nog dieper in de woestijn nog een feest aan de gang zou zijn, waar de dochter/zuster misschien is.

Er zit verder geen echte verhaallijn in de film. Kenmerkend voor de stijl van Oliver Laxe, spelen de landschappen en stemmingen een minstens zo grote rol. Echt gesproken wordt er ook niet tussen de mensen. Op de achtergrond is er een oorlog gaande en wordt het festival dan ook ontruimd door militairen, waarna vader en zoon – en hun schattige hondje – een paar aftandse vrachtwagens volgen dieper de woestijn in. Het wordt dan een roadmovie, en het verloop kan u niet verteld worden om ket kijkgenot niet te versteren, maar reken op wat knopen in de maag. Het gaat niet goed met de wereld en met de mensen die daar op proberen te overleven, lijkt de voornaamste boodschap.

‘Wispers in the woods’ oftewel Le chant des forêts, het zingen der bossen is documentair en eigenlijk een heel simpel verhaal. Drie generaties in De Vogezen bekijken de daar aanwezige natuur en filmen en fotograferen die voor ons. Het is een innemend portret van een oude man, diens middelbare zoon, en zijn kleinzoon. In een schuur bij de boerderij brengen ze nachten door met verhalen vertellen over hun belevenissen in het bos. Het is een ode aan de auerhoen, die ook in de Vogezen inmiddels uitgestorven is. Maar ook vele andere vogelsoorten en wat andere dieren komen spectaculair in beeld. De beelden zijn geweldig en af en toe op het randje van mooifilmerij, maar dat wordt goedgemaakt door de scene’ s dat de mannen door het bos struinen, en luisteren wat er om hen heen leeft. Het geluid is minstens zo belangrijk als het beeld, en wie de film gezien heeft, vergeet nooit meer hoe een auerhoen klinkt.

De gesprekken tussen de waarnemers, vaak in een geïmproviseerde schuilhut onder een denneboom, gaan over wat er gaande is met de dieren en natuur en wat dat zegt over de gevaren die er dreigen. De oude man is niet goedgelovig; klimaatverandering gaat snel de biodiversiteit slopen en dan kun je het vergeten met alle pracht en praal in de natuur. De overvliegende vliegtuigen maken het luisteren naar uilen soms onmogelijk, en ook dat vliegverkeer is in korte tijd enorm toegenomen. De oude man herinnert zich nog de tijd dat er ’s nachts geen vliegtuigen te horen waren… Maar dan komt ook het voorlopig onuitroeibare winterkoninkje zich melden. Bijna net zo mooi.

Net als Sirat heeft de film een weemoedige onnadrukkelijke rode draad dat het verkeerd aan het aflopen is met de wereld en dat je daar weinig aan kunt doen omdat het om je heen en over je heen gebeurt. Het minste dat je dan kunt doen, is er goed naar kijken (en luisteren).