Gen Z in opstand: vragen, observaties en bedenkingen

18 februari 2026

Dit stuk verscheen, miniem anders geredigeerd, eerder in de Buiten de Orde, nr 1, 2026. NB het artikel is geschreven 1 december 2025, dus als het leest als iets uit de Late Oudheid, dan ligt het daar aan.

1.

Waar mensen de straat op gaan tegen machthebbers, daar is positieve aandacht gerechtvaardigd. Als er vanuit de bevolking van een land protest opkomt tegen de regering van dat land, is mijn interesse als anarchist gewekt. Immers: protesteren tegen degenen die boven je staan, gezagsdragers uitdagen wegens wat die gezagsdragers doen het gezag dat zij uitoefenen, daar ziet iets anti-autoritairs in. Hoezo zijn jullie de baas over ons? Hoezo zouden wij dat accepteren? Dat is ergens een uiting van zelfbeschikking, een stellingname van mensen tegenover hun heersers, een keus om voor jezelf en elkaar op te komen tegen degenen die jou en andere mensen in jouw situatie het leven zuur maken.

Impliciet anti-autoritair, solidair, met initiatief van onderop van mensen die een stuk eigen lot in eigen hand proberen te nemen door een juk van zich af proberen te schudden… dat is iets anarchisch in anti-regeringsprotesten, in opstanden tegen heersers, welke heersers dan ook. Dat een anarchist daar waarderend en hoopvol naar kijkt, dat behoeft weinig verbazing.

Maar een opstand is meer dan een spontane uiting van boosheid jegens zittende heersers. Een protest drukt niet alleen weerzin uit tegen de praktijken van de machthebbers. Maar al te vaak staan demonstranten zelf onder de invloed, niet van de zittende regering die ze weg willen hebben maar wel van potentiële regeerders die in de coulissen zich aan het opwarmen zijn aan begeerde machtsposities. De boosheid van betogers reflecteert vaak ook belangen van mensen en groepen die vinden dat zij aan de beurt zijn voor het grote graaien waarvan betogers – maar al te vaak terecht! – de huidige machthebbers betichten. Zo bezien brengen opstanden vaak ambities van machthebbers-in-spe tot uiting, tegenover de machthebber die ze via een opstandsbeweging proberen te vervangen.

En dan zijn er nog de machthebbers in een ander land, die niet te beroerd zullen zijn om een opstand te steunen of zelfs aan te sturen die zich richt tegen een regering van een land waar dat andere land ruzie mee heeft. Iets wat er als een authentieke opstand van onderop uit ziet, kan in werkelijkheid vooral een operatie zijn van een ander land om bevriende politici in het zadel te helpen. Al die dingen kunnen nog door elkaar lopen ook: echte opstanden die deels onder invloed staan van politici met ambities en die steun zoeken bij heersers van andere landen. Heb je dan revolutie van onderop? Heb je dan een kleurenrevolutie aangestuurd uit Washington, een regime change operatie? Allebei? En wat wordt dan beslissend?

Neem Oekraïne, de Maidan-revolutie 2013-2014. Daar zag je het allemaal. Een echte opstand van een bevolking die van het repressieve, corrupte en pro-Russische bewind van president Janoekovistj af wilde. Rechtse politieke partijen die de onvrede benutten om de regering over te nemen en in pro-Westerse, neoliberale richting te verbouwen. En Westerse regeringen die de hele gang van zaken probeerden te benutten om Oekraïne van het pro-Russische naar het pro-Westerse kamp over te hevelen. Het was er allemaal. Maar welke van de drie factoren de beslissende was?

2.

Je kunt dus als anarchist niet zomaar zeggen: opstand? Hoera, leve de opstand! Daar komt de anarchie! Je kunt de boel evenmin zomaar wegschuiven en zeggen: opstand? Daar zit vast een complot van een reactionaire politieke kliek achter. Het zal wel zo’n regime change operatie vanuit Washington, of een destabiliseringscampagne uit Moskou, zijn. Het is nodig om goed te kijken wat er gebeurt. Op straat maar ook achter de schermen. In het land waar de gebeurtenissen plaatsvinden. Maar ook in de landen waarmee de regering van dat land betrekkingen onderhoudt en waarmee (een deel van ) de bevolking van dat land zich verbonden weet.

Je zult genoodzaakt zijn de boel te analyseren wat er gaande is,. Anders is je stellingname niet goed gefundeerd. Maar dan let ik graag wel op dat juist de authentieke, antiautoritaire dimensie niet helemaal ondergesneeuwd raakt. Want precies die dimensie biedt niet handvat voor hoop. Dat handvat verwaarlozen en niet benutten waar het aantoonbaar wel voorhanden is, is in de meest letterlijke zin contrarevolutionair en anti-emancipatoir. Analyse is maar beter niet vrijblijvend en al helemaal niet onpartijdig.

De lastige vragen houden niet op als we in een opstand een werkelijk bevrijdende, anti-antiautoritaire en solidaire dynamiek hebben waargenomen en vastgesteld. Hoe kan het bijvoorbeeld dat felle, autonome en vanuit anarchistisch oogpunt volstrekt zinnige opstanden er vaak in slagen binnen de kortste keren machthebbers te verdrijven… maar vervolgens alle ruimte laten voor nieuwe machthebbers die in de voetsporen van de oude machthebbers treden? Dat gebeurt ook waar de opstand zelf niet aan de teugels van de ambitieuze politici liep die na de machtswisseling de nieuwe heersers werden. Het overkomt juist ook revoluties waarin ook journalisten – terecht! – het leiderloze karakter ervan benoemen. Het gebeurt dus niet alleen bij neoliberale kleurenrevoluties en in Washington of Moskou bekokstoofde, als opstand vermomde en via opstand doorgezette regime change interventies.

Hoe werkt dat? Hoe kan een decentraal werkende, van onderen op aangedreven, niet door partijpolitiek en geheime-dienst-intriges aangestuurde revolte, waarin de zelforganisatie van de opstandige menigten onmiskenbaar is, toch uitmonden in doodgewoon een nieuwe regering, eventueel na verkiezingen? Een nieuw bewind dat in essentiële onderdelen van het oude niet veel verschilt? Waarom leiden opstanden waarin anarchisten terecht zelforganisatie, decentralisatie en verregaande gezagsloosheid ontwaren, niet tot een maatschappij op basis van decentrale zelforganisatie en de afwezigheid van institutioneel opgelegde gezagsstructuren? Waarom leiden ook min of meer anarchische opstanden zo vaak niet tot anarchie?

De afgelopen maanden zagen we een reeks opstanden waar bovenstaande vragen toepasselijk zijn. Sommigen groeiden uit tot een revolutie. Anderen bleven – vooralsnog – steken zonder de machthebbers fundamenteel uit te dagen. Weer anderen zijn grotendeels nep, dat wil zeggen vertoningen van straatprotest die door rechtse politici zijn opgestookt om een linksige president te dwarsbomen. Dat geldt klaarblijkelijk voor Mexico, waar op 16 november straatprotesten tot botsingen met de politie leidden: ‘120 mensen gewond geraakt, onder wie 100 politieagenten’.(1) Weinig medelijden met die agenten – maar daarmee is de kous niet af. Achter de protesten blijken biljonairs te zitten, waaronder een aanhanger van de vroegere rechtse president Vicente Fox. En in een authentiek radicaal protest verwacht je ook niet dat demonstranten de bekritiseerde president uitschelden vanwege haar Joodse herkomst, zoals hier wel gebeurde.(2) Dit was geen Gen Z-revolte zoals in bijvoorbeeld Nepal. Dit was meer verwant aan het soort fascistische acties waarmee in Nederland de opvang van vluchtelingen gewelddadig wordt tegengewerkt. Maar Gen Z klinkt natuurlijk wel beter…

3.

Laten we eens kijken naar een paar van de revoltes die niet overduidelijk rechtse campagnes zijn. Ik beperk me tot drie landen.

Indonesië: Op 25 augustus 2025 verzamelde zich een grote menigte bij het parlementsgebouw. Ze protesteerden nadat het parlement besloten had om de subsidie die parlementsleden voor hun huisvesting op 50 miljoen rupiahs te zetten. Dat is pakweg tien keer zoveel als het minimumloon – en dat is dus alleen een woontoeslag. Deze in-your-face verrijking van de politici maakte mensen razend, en vind het maar eens vreemd. Natuurlijk deed de oproerpolitie haar onderdrukkingsding, met waterkanonnen en traangas. Natuurlijk vochten demonstranten terug met stenen in de hand.(3)

De woontoeslag was de aanleiding. Boosheid over alomtegenwoordige corruptie droeg bij aan de woede. President Prabowo Subianto, een generaal was met een bloedig verleden, kwam tegenover een opstandige bevolking te staan. Dat de autoriteiten steeds openlijker het vroegere militaire bewind van generaal Soeharto eerherstel aan het verlenen waren, voedde de argwaan van vrijheidslievende Indonesiërs. En dan waren er nog de kosten van levensonderhoud die maar omhoog gingen.

En toen verscheen er videomateriaal van een motorfietskoerier die door een politiewagen was doodgereden toen hij eten op bestelling aan het rondbrengen was. Op 29 augustus trokken woedende betogers in de hoofdstad Jakarta op naar het politiebureau. In Soerabaja belaagden betogers het kantoor van de gouverneur. Protesten waren er ook in Bandung op Java, Manado op Sulawesi, Medan op Sumatera. In Makassar, ook op Sulawesi, zetten actievoerders het regionaal bestuursgebouw in de fik, hetgeen drie mensen niet overleefden.(4) Dit waren niet zomaar demonstraties. Dit was een revolte die niet tot de hoofdstad beperkt bleef. En de opstand kwam van onder op. Studenten speelden een grote rol, maar arbeiders en anderen namen ook deel.

De protesten ebden de weken daarop weg. President Prabowo had intussen vijf ministers ontslagen, de schrik zat er kennelijk in. Volgens de politie waren er intussen zeven mensen om het leven gekomen, een onafhankelijke mensenrechtengroepering sprak van tien doden.(5)

Boven de opstandigen wapperde vaak een opvallend symbool: een piratenvlag! n de populaire Japanse anime One Piece worden zwarte vlaggen met daarop een schedel met een strooien hoed gedragen door een luidruchtige groep piraten die het tot hun missie hadden gemaakt om een draconisch bewind uit te dagen en voor vrijheid te vechten’.(6) Passende symboliek voor mensen die het draconische regime van Indonesië uitdaagden en voor vrijheid vochten. De One Piece-piratenvlag was al eerder gesignaleerd. Op de nationale onafhankelijkheidsdag, 17 augustus, toen de regering mensen vroeg met de nationale vlag te wapperen, kozen veel mensen er voor om deze piratenvlag te vertonen, als symbool van protest. Het was een teken van wat ging komen.

Nepal: Op 4 september 2025 maakte de regering bekend dat sociale media zoals LinkedIn, YouTube en Facebook uit de lucht gehaald zouden worden omdat ze een van regeringswege vereiste registratie weigerden.(7) Veel mensen zijn afhankelijk van sociale media voor inkomsten. Wellicht belangrijker: op sociale media deelden mensen filmpjes waarin de levensstijl van de steenrijke top van de maatschappij in beeld werd gebracht. Die stak schrik af tegen de armoede van het overgrote deel van de bevolking. De sociale media-ban kwam over als een poging om de sociale kritiek die via zulke filmpjes werd verspreid, de mond te snoeren. Het was censuur. Jonge mensen reageerden dan ook met grote woede.

Op 8 september trokken tienduizenden mensen – jongeren maar ook oudere mensen – op naar het parlement. Politie opende dodelijk vuur. Grote menigten verschenen de volgende dag en reageerden furieus. Ze brandden het parlementsgebouw plat, het gebouw van het hooggerechtshof, en van de regering, en de woningen van de drie belangrijkste politieke partijen. Aan het eind van de twee protestdagen waren zeker 15 mensen gedood, veel door politiekogels, maar de slachtoffers vielen niet alleen aan de kant van de demonstranten. De politie verloor de greep op de opstand, het leger kwam er aan te pas om iets van de kapitalistische orde te herstellen. Het hoofd van de regering, premier Sharma Oli, trad af. Hij was een van die leiders die zijn huis kwijt was.(8)

Wat vervolgens gebeurde, was typerend. Nemen de menigten de tent zelf over? Nee. De president wilde ze wel een rol laten spelen bij het selecteren van een nieuwe premier. Dat deden mensen in groten getale. Tienduizenden mensen discussieerden wie ze voordroegen – en dat deden ze op het digitale platform Discord. Ze kozen voor Sushila Karka, een hoge rechter die meteen na de opstand de tegenwoordigheid van geest had om rekenschap te eisen voor het dodelijke staatsgeweld en de schuld van de crisis bij de regering te leggen. Hoe het nu verder gaat? Nou ja, er komen verkiezingen, in maart 2026. Daar gaat een van de kopstukken uit het protest aan deelnemen.(9) Nieuwe verkiezingen in een niet echt gewijzigd bestel. Een magere uitkomst voor een veelbelovende en felle opstand.

Wie waren de opstandelingen? Al heel snel werden ze aangeduid als ‘Gen Z´, generatie Z, waarmee de mensen worden aangeduid die tussen 1997 en 2012geboren waren. Ze waren niet van een enkele partij, hadden ook geen uitgekristalliseerde leiding, de acties waren vooral ‘leaderless’, zoals het werd genoemd.(10) Een kenmerkend anarchisch trekje, die leiderloosheid. Ook in Nepal dook de One Piece piratenvlag op. Er was duidelijk verwantschap met de opstandelingen in Indonesië, waaraan ze ook inspiratie ontleenden. Corruptie, verrijking aan de top, een establishment dat de bevolking in armoede liet barsten en geweld inzette als mensen daartegen protesteerden, dat waren de drijfveren. Diepe woede tegen de autoriteiten en tegen de rijken en machtigen. Motieven waren er genoeg voor een grondige revolutie. En de leiderloosheid is dan eerder een kracht dan een tekortkoming, want daarmee hielden grote aantallen mensen zelf greep op hun strijd zonder snel in de greep van een nieuwe leider te raken.

Maar precies die grondigheid die de strijd kenmerkte, ontbrak in de doelbewustheid van de strijd. Mensen die zojuist de bolwerken van de macht daadwerkelijk in het vuur hadden doen verdwijnen, gingen vervolgens op verzoek meedenken over wie de verdreven premier zou mogen opvolgen. De woede had enorme diepgang – en kan elk moment oplaaien als nieuwe machthebbers al te snel en volledig in de voetsporen van de oude machthebbers treden. Zulke radicale diepgang ontbrak in de kritiek die de opstandigen hadden. Die ging niet veel verder dan: de huidige machthebbers zijn slecht en corrupt, we willen nieuwe machthebbers die niet zo slecht en niet zo corrupt zijn. Precies die zijn in een kapitalistisch en autoritair bestel dat corruptie en machtsmisbruik genereert zoals een regenwolk regen, niet makkelijk te vinden. Al wijzen mensen via verkiezingen enkele politici aan die het beste met de mensen voor hebben en niet louter op zelfverrijking uit zijn, dan nog functioneren zulke nieuwe leiders in een bestel dat niet van en voor de bevolking zelf is ingericht. Veel hoop langs die weg is er niet.

Madagaskar: Terwijl de rust terugkeerde in Nepal, sloeg het vuur over naar Madagaskar, een eilandstaat voor de oostkust van Afrika. Eigenlijk hetzelfde patroon als in Nepal, met wat variaties. In Madagaskar werd de aanleiding voor de boosheid gevormd door aanhoudende stroomstoringen, met keer op keer stroomuitval, en ook tekorten aan water. Op 24 september demonstreerden mensen. Dat kwam ze op traangas en rubber kogels van de kant van de politie te staan. Er verschenen barricades. Betogers vielen huizen van politici aan.(11) Opstand – en onderdrukking, want de regering antwoordde met een uitgaansverbod.

Niet dat dat laatste bijzonder hielp. Op 29 september protesteerden mensen wederom. De president had zijn minister van energiezaken intussen al de laan uit gestuurd– je moet toch iemand de schuld geven? – maar ook dat stelde mensen niet tevreden. ‘We willen leven, niet overleven’, klonk het. Reactie bleef niet uit – en het was geen reactie van kracht. ‘Toen demonstranten maandag opnieuw de straat opgingen, ontbond Rajoelina de rest van de regering.’ Rajoelina was de president van het land.(12)

Dat overleven dat demonstranten willen, valt in Madagaskar niet mee. De armoede is er enorm. Gemiddelde inkomen: 545 dollar per persoon. Maar niet iedereen krijgt evenveel, zeer zacht gezegd. Dus terwijl een kleine bovenlaag steenrijk is, zijn er grote aantallen mensen die nog aanzienlijk minder inkomen hebben dat die 545 dollar in de maand. Dan is dat inkomen vanaf de onafhankelijkheid in 1960 tot 2020 ook nog eens met 45 procent gedaald. Niet dat er in het land geen rijkdommen zijn: er is lucratieve export, van bijvoorbeeld edelstenen.(13) Maar wat ziet de bevolking daarvan terug? Stroomstoringen en watertekorten. Zo krijg je dus zeer boze protesten.

Hoe gingen die verder? Welnu, de opstand won – en verloor tegelijkertijd. Op 11 oktober bleek dat soldaten zich bij de demonstranten hadden aangesloten. ‘Nadat de politie stungranaten en traangas gebruikte om demonstranten te verspreiden, verschenen er soldaten ter plekke, waar ze met gejuich werden begroet’.(14) Klassieke revolutietaferelen: soldaten die de kant van de opstandige bevolking kiezen, tegenover de politie. Maar het maakt uit of soldaten dit op eigen initiatief doen, of op commando van officieren… Al snel bleek ook dat het ging om leden van een elite-eenheid.

Kort erna volgde de ontknoping: de president nam de wijk, een zekere kolonel Michael Randrianirina, nam de macht over en is op 17 oktober als president beëdigd.(15) De nieuwe president bedankte keurig de demonstranten, maar die hadden dus wel het nakijken. Die waren immers de straat op gegaan voor een beter leven en tegen die eindeloze stroomuitval en dergelijke. Niet om een militaire staatsgreep te lanceren.’Wij wilden geen macht, we wilden licht, en water´, zei Ramanimanama, een studente die aan de protesten had meegedaan. ‘Misschien luisteren ze nu. Misschien… vergeten ze ons wel weer.’ Dat laatste is denkbaar. De nu verdreven president Rajoelina is in 2009 aan de macht gekomen – via een staatsgreep, na protesten tegen de toenmalige regering.(16) Klinkt bekend, niet?

Gelukkig zijn actievoerders alert. Nadat de nieuwe president een premier benoemde – een zakenman – roerde Gen Z Mada zich. Deze organisatie was in de opstand kennelijk een stuwende kracht. Gen Z Mada noemde de benoeming ‘niet transparant’, klaagde dat er een ‘gebrek aan consultatie’ was en voegde er aan toe dat de discussie ‘haaks staat op de gewenste structurele veranderingen’ die de beweging nastreefde. Dit is een beweging die niet zomaar genoegen neemt met een machtswisseling aan de top. Een welkome gang van zaken. ‘Onze revolutie zal niet gekaapt worden. De jeugd van Madagaskar waakt en mobiliseert’.(17)

Opvallend is trouwens de naam van de groep. Het zijn niet langer alleen commentatoren die Gen Z als etiket op de protesten plakken. Actievoerders noemen zichzelf ook zo. En ook de One Piece piratenvlag ontbrak in Madagaskar niet. Madagaskar voegt zich met deze opstand in een reeks die in Indonesië begon en niet is afgelopen. Ook niet in dat land zelf.

4.

We zien dus drie opstanden, allemaal vanuit authentieke woede die van onderen op tot uitbarsting komt. We zien veelal de ogenschijnlijk ongestructureerde, leiderloze, zeg maar anarchische aard van de protesten – ook in Madagaskar waar Madagaskar-deskundige Luke Freeman over de Gen Z-actievoerders zegt dat ´hun egalitaire structuur nu tegen hun werkt´, want om mee te praten zouden ze ‘leiders en woordvoerders moeten aanwijzen’.(18) Maar die egalitaire structuur is alleen een zwakte als je mee wil doen in een hiërarchisch staatsbestel. Ik heb niet de indruk dat Gen Z Mada dat als hoogste doel heeft. Dat pleit voor ze.

Tegelijk is duidelijk dat de strijd – de felheid, de risico’s die mensen nemen, het effect op de machthebbers die flink in het nauw gebracht zijn en deels zelfs weggejaagd – niet leidde tot erg radicale gevolgen. De praktijk van de strijd gaat veel verder dan het bewust streven van de deelnemers. Anarchie op straat, maar hooguit een liberale democratie met nieuwe verkiezingen als uitkomst.

Teleurstelling lijkt ingebakken, want de nieuwe leiders verschillen niet wezenlijk van de verjaagde leiders. Maar onvermijdelijk is dat niet. Als in strijdbewegingen het inzicht groeit dat bij een radicale opstand een radicale uitkomst zou passen om werkelijk verbetering te krijgen, als mensen zich van zo’n radicale uitkomst als doel bewust worden en ernaar handelen, kan de anarchie die korte tijd de straten liet leven, permanent de hele samenleving doortrekken in een bevrijdende praktijk. Voor anarchisten ter plekke geldt: genoeg te doen.(19)

Noten:

(1) ‘Honderd gewonde agenten door rellen bij antioverheidsprotesten in Mexico´, Nu.nl, 16 november 2025, https://www.nu.nl/buitenland/6376114/honderd-gewonde-agenten-door-rellen-bij-antioverheidsprotesten-in-mexico.html

(2) Arturo Dominguez, ‘The Truth about the Protests in Mexico’, 16 november 2025, https://extremearturo.substack.com/p/the-truth-about-the-protests-in-mexico

(3) Kate Lamb en persagentschappen, ‘Protests eruptin Indonesia over privileges for parliament members and “corrupt elites”’, The Guardian, 26 augustus 2025, https://www.theguardian.com/world/2025/aug/26/indonesia-protests-austerity-parliament-member-privileges

(4) ‘Why are anti-government protests taking place in Indonesia?’Aljazeera, 29 augustus 2025, https://www.aljazeera.com/news/2025/8/29/why-are-antigovernment-protests-taking-place-in-indonesia

(5) ‘Indonesian President Prabowo replaces five ministers after deadlky protests’, Aljazeera, 9 september 2025, https://www.aljazeera.com/news/2025/9/9/indonesian-president-prabowo-replaces-five-ministers-after-deadly-protests

(6) Kelly Ng, ‘How a cartoon skull became a symbol of defiance in Indonesia’, BBC, 7 augustus 2025, https://www.bbc.com/news/articles/c3ezvj4d111o

(7) Mark Hallam en persbureaus, ‘Nepal to block Facebook, YouTube, X LinkedIn, others’, DW, 4 september 2025, https://www.dw.com/en/nepal-to-block-facebook-youtube-x-linkedin-others/a-73882480

(8) Pranaya Rana, ‘A primer for what’s happening in Nepal’, Kalam, 12 september 2025, https://kalamweekly.substack.com/p/a-primer-for-what-is-happening-in

(9) Faraj Najjar en Sanbdra Gathmann, ‘Nepal protest leader says he will run in uocoming elkections’, Aljazeera, 27 september 2025, https://www.aljazeera.com/news/2025/9/27/nepal-protest-leader-says-he-will-run-in-upcoming-elections

(10) Lekanath Pandey, ‘What’s next for Nepal after deadly proitests force Prime Minister out?’, DW, 9 september 2025, https://www.dw.com/en/whats-next-for-nepal-after-deadly-protests-force-pm-out/a-73938081

(11) Farah Najjar en persbueraus, ‘Madagascar imposes curfew after violent against water, poiwer cuts’, Aljazeera, https://www.aljazeera.com/news/2025/9/25/madagascar-imposes-curfew-after-violent-protests-against-water-power-cuts

(12) Joost Bastmeijer, ‘Dodelijke “Gen Z” demonstraties in Madagaskar houden aan: wat is er precies aan de hand?´, Volkskrant, 1 oktober 2025, https://www.volkskrant.nl/buitenland/dodelijke-gen-z-demonstraties-in-madagaskar-houden-aan-wat-is-er-precies-aan-de-hand~be02916a/

(13) Rachel Savage en persbureaus, ‘Madagascar president who took power in coup accuses protests to trigger another one’, The Guardian, 3 oktober 2025, https://www.theguardian.com/world/2025/oct/03/madagascar-president-accuses-protesters-coup

(14) ‘ Madagascar soldiers join antigovernment protesters assembled in capital´, Aljazeera, 11 oktober 2025, https://www.aljazeera.com/news/2025/10/11/madagascar-soldiers-join-antigovernment-protesters-assembled-in-capital

(15) Mariamne Everett en persbureaus, ‘Military leader Randrianirina sworn in as Madagascarś new president’, Aljazeera, 17 oktober 2025, https://www.aljazeera.com/news/2025/10/17/military-leader-randrianirina-sworn-in-as-madagascars-new-president

(16) Govina Damy, ‘ “We don’t want power, we want light”: Madagascar awaits post-Rajoelina era’, Aljazeera, 15 oktober 2025, https://www.aljazeera.com/features/2025/10/15/we-dont-want-power-we-want-lights-madagascar-awaits-post-rajoelina-era

(17) Majid Mohamed, ‘Madagascar’s Gen Z protesters angry at coup leader’s choice of PM’, BBC, 21 oktober 2025, https://www.bbc.com/news/articles/cgkzm7prngzo

(18) Govina Damy, ‘ “We don’t want power, we want light”: Madagascar awaits post-Rajoelina era’, Aljazeera, 15 oktober 2025, https://www.aljazeera.com/features/2025/10/15/we-dont-want-power-we-want-lights-madagascar-awaits-post-rajoelina-era

(19) Over anarchisten ter plekke gesproken: zie voor Indonesië ‘Voices from the Uprisiung in Indonesia’, CrimethInc., 4 september 2025, https://nl.crimethinc.com/2025/09/04/voices-from-the-uprising-in-indonesia-affan-kurniawan-lives-on-in-the-streets en Fadiah Alairdus, ‘Will Anarchism Face the Same Fate as Communism in Indonesia?’, Magdalene, 18 september 2025, https://magdalene.co/story/will-anarchism-face-the-same-fate-as-communism-in-indonesia/.

Voor Nepal, zie ‘Nepali Anarchists on the Toppling of the Government – an Interview with Black Book Distro’, CrimethInc., 22 september 2025, https://nl.crimethinc.com/2025/09/22/nepali-anarchists-on-the-toppling-of-the-government-an-interview-with-black-book-distro en ‘In the Afterglow of Revolution, a New Nepal Emerges´, CrimethInc., 29 september 2025, https://nl.crimethinc.com/2025/09/29/in-the-afterglow-of-revolution-a-new-nepal-emerges-gen-z-fights-against-corruption-developing-political-consciousness

Aan Madagascar is CrimethInc. zo te zien (nog?) niet toe gekomen. Ook andere anarchistische teksten uit Madagascar zie ik niet. Nog niet, hopelijk…

Peter Storm