Na weer een Rode Lijn: (2) A. Blijven duwen, graag!

vrijdag 13 november 2026

Deel twee van dit tweeluik loopt een beetje uit de hand. Om al te lang afwachten te voorkomen, maar vooral om m mensen niet met een wel heel lange longread op te zadelen, plaats ik het in etappes terwijl ik het gaandeweg afrond. Hoop ik althans, want er is meer te doen, te schrijven ook...

Je zou het bijna vergeten, tegen de achtergrond de in het rond vliegende belastingplannen en amendementen deze week in Den Haag en welkome maar helaas onbevestigde berichten over massaal op de vlucht geslagen miljonairs uit Aerdenhout, Bloemendaal en De Blaak. Je zou het bijna vergeten tussen al die onzin en semi-onzin. Maar er heeft ook nog een grote massademonstratie plaatsgevonden, afgelopen zondag 8 november 2026, minder dan een week geleden.

Een Rode Lijn-protest van pakweg 200.000 mensen was het, tegen de genocide in Gaza, en tegen de medeplichtigheid van Nederland aan die Israëlische misdaad tegen de Palestijnen. Een actie tegen de Nederlandse regering en de premier ervan, die nogal wat meer energie stopt in samenwerking met de misdadigersbende die Nederland plundert dan in het breken met de misdadigersbende die Palestina terroriseert. Dat is nog een understatement, want Rob Jetten en zijn kabinet dwarsbomen hardnekkig elk serieus beleid waarmee druk op Israël gezet kan worden, en klopt zich op de borst over de symbolische mini-stapjes uiteindelijk weet te zetten. Voor het wederom trekken van die Rode Lijn was dus reden te over. En dat hebben we dus maar weer gedaan, met ons tweehonderdduizenden.

Over de demonstratie zelf heb ik geschreven in het eerste deel van dit tweeluik. Nu is het tijd voor de vraag: okay, we hadden een prachtige demonstratie. Wat nu? Wat worden de volgende stappen, de volgende rondes van strijd, tegen de voortdurende genocide in Gaza, de escalerende etnische zuivering op de Westoever van de Jordaan, de intense discriminatie en repressie in het deel van Palestina dat al vanaf 1948 bezet en waar sindsdien de staat Israël gevestigd is? Wat is er in Nederland nodig als bijdrage aan de Palestijnse vrijheidsstrijd?

Die vraag klemt, want het schiet niet heel erg op allemaal. Jazeker, heel veel mensen – ik denk een ruime meerderheid van de bevolking – is inmiddels overtuigd dat Israël grootschalige, door niets te rechtvaardigen misdaden pleegt tegen Palestijnen. Veel mensen zijn er van doordrongen er inderdaad van genocide sprake is. Veel mensen vinden dat Nederland stevige maatregelen tegen Israël hoort te nemen, om aan de Israëlische misdaden paal en perk te helpen stellen. Wat met dat vage woord ‘publieke opinie’ wordt gekenschetst, is sinds oktober 2023 om gegaan, de betere kant op. Er is zeer beslist ‘draagvlak’ – om nog eens zo’n vervelende term te gebruiken waar mystificerende politici en journalisten zo dol op zijn – voor stappen richting een boycot van minstens de militaire steun aan en samenwerking met het genocidestaatje. En toch gebeurt het maar nauwelijks. Heeft het wel zin wat we doen? Duwen we wel hard genoeg? Doen we misschien iets verkeerd?

Om met het eerste te beginnen: ja, het heeft zin! Demonstreren tegen de Israëlische genocide en de Nederlandse medeplichtigheid daar aan, opkomen voor Palestijnen: het heeft zin. Elke demonstratie draagt bij. Bij elke demonstratie brengen actievoerders immers de argumenten tegen genocide, apartheid en etnische zuivering, en voor Palestijnse levens en Palestijnse vrijheid, voor het voetlicht. Om zulke demonstraties heen is er discussie, ze zijn een handvat om die discussie aan te jagen. Demonstraties helpen mensen die overtuigd zijn dat Israël gestopt en Palestina bevrijd dient te worden ook om de moet er in te houden. In je eentje ben je als antizionist maar alleen en is de druk om je mond te houden en het hoofd te laten hangen fors. Samen met 200.000 mensen aan de wandel in Amsterdam weet je dat je niet alleen staat, en voel ene gezamenlijke kracht. Dat geeft zelfvertrouwen – waarmee je na thuiskomst weer verder kunt met de discussies die je dan weer kunt tegenkomen.

Al die demonstraties – de demonstratieve optochten van de eerste maanden na 7 oktober 2023, de vele stationsacties, de protesten en bezettingen van studenten en anderen op universiteiten in het voorjaar van 2024, de vier grote Rode Lijn-protesten van de afgelopen anderhalf jaar… ze zijn een uitdrukking van de verschuivende stemming. Ze dragen aan die verschuivende stemming ook bij, ze maken het pro-Palestijnse, anti-Israëlische geluid luider, sterker. Ze geven die vage publieke opinie een stevigheid, iets van een ruggengraat die ze enkel als optelsom van individuele houdingen en meningen hoogstwaarschijnlijk niet zou hebben. Het is ook zinvol om hiermee door te gaan. Doen we dat niet, dan bieden we te weinig tegendruk aan het pro-Israëlische kamp dat er veel aan zal doen om het verloren gegane terrein terug te winnen, met repressie, maar ook met verrotte argumentatie en bedrieglijke demagogie. Een publieke opinie is nooit stabiel. Wie harder en effectiever duwt, wint terrein. Demonstreren in de meest uiteenlopende vorm is één van onze manieren van duwen. Blijven duwen, alsjeblieft!

Dit was het eerste deel van deel twee van een tweeluik naar aanleiding van de Rode Lijn-demonstratie. De rest van dit tweede deel volgt in twee, wellicht drie etappes.

Peter Storm

Bericht navigatie