Jemenitische vluchteling: “Ik zoek geen medelijden. Ik wil dat anderen onze stem horen en ons lijden zien”

Sinds eind april zijn Jemenitische vluchtelingen bezig met een doorlopende sit in-protestactie in Den Haag. Elke dag van 9:00 tot 17:00 uur staan en zitten ze bij de ingang van het IND-loket aan de Rijnstraat 8, naast het ministerie van Buitenlandse Zaken. Ze maken steeds opnieuw duidelijk dat Jemen niet veilig is, dat ze bescherming nodig hebben en dat de IND hen verblijfsrecht moet geven.

Wie solidair wil zijn met de vluchtelingen en deelneemt aan het protest, komt al snel meer met hen in contact. Met hun actie willen de vluchtelingen meer bewustzijn in Nederland creëren over de verschrikkingen in Jemen. Daarom willen ze anderen deelgenoot maken van hun problemen. Een van hen, Abu Mansour Al Qudsi (schuilnaam), heeft zijn vluchtverhaal met ons gedeeld en gevraagd om dat te publiceren. Het is het verhaal van een man die zijn kinderen, zijn huis en een deel van een van zijn voeten verloor door de oorlog in Jemen.

Ik ben een Jemenitische man uit de stad Taiz. Ik leefde een eenvoudig leven met mijn vrouw en kinderen. Ik werkte hard om mijn familie een veilig en stabiel leven te geven, maar de oorlog veranderde alles.

Door de hevige bombardementen en gevechten in Taiz moesten wij meerdere keren vluchten om te overleven. Ons huis werd geplunderd en verwoest, en ons leven raakte gevuld met angst en onzekerheid. Bij een van de tragische gebeurtenissen verloor ik een van mijn kinderen, nadat een raket insloeg terwijl hij buiten aan het spelen was. Tot vandaag herinner ik mij dat moment waarop ons leven volledig veranderde. Korte tijd later werden mijn andere zoon en ik opnieuw getroffen door een bombardement. Daarbij raakte ik zwaargewond en verloor ik een deel van een van mijn voeten, terwijl mijn zoon gewond raakte door granaatscherven.

Sinds die dag lijd ik zowel lichamelijk als psychisch. Ik kon niet meer normaal werken of leven. Ik kreeg geen echte medische hulp of ondersteuning, en voelde dat burgerslachtoffers in Jemen vaak aan hun lot worden overgelaten, in een complexe oorlog vol verdeeldheid en conflicten, terwijl gewone mensen de hoogste prijs betalen.

Daarom zag ik mij genoodzaakt om Jemen te verlaten, op zoek naar veiligheid en medische behandeling. Op 27 juni 2024 kwam ik aan in Nederland en vroeg ik direct asiel aan. Tot nu toe heb ik nog geen duidelijke beslissing ontvangen op mijn asielaanvraag. Ik leef nog steeds in onzekerheid en angst, terwijl mijn leven en dat van mijn familie nog altijd ontregeld en beschadigd is door de gevolgen van de oorlog en een onzekere toekomst.

Ik zoek geen medelijden. Ik wil alleen dat mensen begrijpen dat er duizenden Jemenitische families zijn die hun kinderen, huizen en dromen hebben verloren door de oorlog, en dat veel slachtoffers niemand hebben die hun stem hoort of hun lijden ziet.

Mijn boodschap is niet politiek, maar menselijk. Ik wil dat onze pijn wordt waargenomen en dat anderen ons zien als menselijke wezens die veiligheid, waardigheid en een nieuw begin proberen te vinden.

Abu Mansour Al Qudsi