Argentinië: Voorlopige goedkeuring van de arbeidshervorming: demonstraties, stakingen, repressie en verzet

Woensdag werd het parlementsgebouw omheind. De dag die voor de deur stond, bestond uit drie sectoren, drie oproepen, drie vormen van protest. De versnippering van de vakbondsbeweging kwam opnieuw tot uiting op straat. De avond eindigde met een voorlopige balans van 24 gearresteerden en 562 mensen die werden behandeld voor verwondingen van verschillende ernst.

Foto: mobilisatie en manifestatie van vakbond FreSU. Fotos: Nicolas Solo ((i))

De eerste sectoren die hadden bevestigd dat ze zouden meelopen, waren enerzijds de FreSU – de beweging die wordt aangestuurd door de UOM samen met andere vakbonden van de CGT en de CTA’s – en anderzijds links. De derde was de CGT, waarvan de houding tot het laatste moment onzeker bleef. Vrijdag kwam het bestuur van de CGT bijeen en besloot: mobiliseren, maar niet meedoen aan de staking. (FreSU is vakbondskoepl Frente de Sindicatos Unidos, UOM: Metaalarbeidersbond, CGT: Confederación General del Trabajo, een andere, grootste vakbondskoepel, CTA: Central de Trabajadores Argentinos. een derde koepel)

De FreSU riep al vroeg op tot een bijeenkomst op Bernardo de Irigoyen en Avenida de Mayo. De colonne marcheerde naar het Plaza de los Congresos. Ter hoogte van Sáenz Peña vond een bijeenkomst plaats met toespraken van Abel Furlán (UOM), Cachorro Godoy (CTAA), Hugo Yasky (CTAT) en Rodolfo Aguiar (ATE). Na afloop van de bijeenkomst vertrok een deel van de demonstranten, terwijl een ander deel ter plaatse bleef.

De linkse partijen en de CGT op de pleinen voor het Congres. Foto’s: Mat ((i))

De oproep van FreSU trok meer mensen dan de mobilisatie in december tegen de arbeidshervorming. Sinds het wetsontwerp bekend werd, slaagden de vakbonden erin om de gevolgen ervan voor de rechten van werknemers en werkneemsters op de publieke agenda te zetten. Vakbonden van de CATT en de CTA’s hebben gestaakt – waaronder de UOM, de oliemedewerkers en de transportvakbonden –, er zijn voorlichtings- en opleidingsactiviteiten georganiseerd en FreSU was zowel op straat als in het mediadebat aanwezig. Ook links heeft eigen campagnes en oproepen ontwikkeld.

Mobilisatie en bijeenkomst van FreSU. Foto’s: Indymedia Trabajadoras/es

De CGT daarentegen mobiliseerde om 14.30 uur. Hun oproep was beperkt. Er was geen centrale bijeenkomst, geen gezamenlijke toespraken, geen gezamenlijke foto. Het ongenoegen van de achterban over het uitblijven van een algemene staking, in combinatie met de concessies die de vakbond tijdens de onderhandelingen over het wetsontwerp had gedaan, maakte elke publieke verschijning riskant.

Links mobiliseerde met zijn gebruikelijke structuren: partijen, sociale bewegingen, interne oppositie-commissies en aanverwante vakbonden. Maar de groep die zich echt in de frontlinie voor het hek opstelde, bestond uit boze collega’s die het beu waren dat hun rechten met voeten werden getreden.

Foto: Indymedia Trabajadoras/es

De onderdrukking

De operatie was volgens bekend recept. Het gebied rond het congres werd bewaakt door de federale politie, de gendarmerie, de prefectuur en de stadspolitie. Maar de onderdrukking kende twee duidelijk verschillende momenten en twee krachten met tegengesteld gedrag.

Gedurende de ochtend en een deel van de middag bleven de federale troepen achter hun afzettingen op Rivadavia. Op een gegeven moment rukten de demonstranten enkele meters op en de gendarmerie verspreidde zich om de open ruimtes te dekken, de afzettingen te verplaatsen en de opmars tegen te houden.

Er werd traangas ingezet, maar met onderbrekingen. Er waren pauzes. De demonstranten hadden de ruimte om zich terug te trekken.

Op de Avenida de Mayo bleven linkse vakbonden, partijen, sociale bewegingen en delen van de CGT op hun post. Op het plein was het traangas te ruiken, maar het verzet hield stand.

De eerste fase van de onderdrukking. Foto’s: Indymedia Werknemers

Die dynamiek veranderde met de interventie van de stadspolitie (Policía de la Ciudad).

De repressie bij het Congres. Foto’s: Mat ((i))

De stadsinfanterie (Guardia de Infantería de la Ciudad ) stond opgesteld in Rodríguez Peña. Van daaruit schoten ze met rubberen kogels en Byrna-geweren – wapens die projectielen van zeer hard polymeer afvuren – rechtstreeks op de demonstratie. Opnieuw schoot de politie in strijd met de geldende veiligheidsprotocollen. Vanaf dat moment werd het conventionele gemotoriseerde repressieve apparaat ingezet: in formatie uitrukken, achtervolgen, schieten zonder waarschuwing, zonder pauze aanvallen.

Fotos: Nicolas Solo ((i))

De demonstranten begonnen zich te verspreiden over de Avenida de Mayo terwijl de stadspolitie een veegoperatie uitvoerde. Ze joegen mensen op zonder ruimte te laten.

De logica achter deze aanpak is dezelfde als die welke sinds Macri (de vorige neoliberale houwdegen) wordt toegepast. Er is sprake van sociale uitputting, mensen trekken het niet meer, maar de staat probeert geen andere alternatieven uit – en zoekt die ook niet. De overheidsbegroting voor inlichtingen en veiligheid zijn aanzienlijk hoger dan die voor gezondheidszorg, onderwijs en andere gebieden. De beslissingen van de regering gaan consequent in die richting. Het instrument blijft hetzelfde.

Wanneer de nationale staat moet optreden, voert de politie dat uit. En niet zomaar een politie: de stadspolitie is de best betaalde politiemacht van het land. Het is ook de meest brute. En het heeft het hoogste aantal doden door politieoptreden op haar konto. Het is dan ook geen toeval dat de macht aan haar wordt gedelegeerd.

De tweede fase van de onderdrukking: jacht. De stadspolitie achtervolgt, valt aan en arresteert demonstranten en journalisten. Foto’s: Indymedia Werknemers

Het totale aantal gearresteerde personen is onzeker. De Provinciale Commissie voor de Herinnering meldde dat 70 personen op straat werden aangehouden en dat 562 personen met verschillende verwondingen werden behandeld, voornamelijk door traangas, rubberkogels en projectielen van Byrna-pistolen. Veel van hen waren journalisten, met verwondingen aan benen, hoofd en armen.

Na de ontbinding van de manifestaties keerden groepen demonstranten terug naar het congres. Er vielen nog meer gewonden en er werden nog meer mensen gearresteerd. Later op de avond werd er voor de derde keer opgeroepen tot een cacerolazo (pannenconcert), waarbij de repressieve krachten opnieuw demonstranten arresteerden.

https://x.com/UTEPoficial/status/2021686527995101396?

Tijdens de mars waren er ook collega’s uit verschillende sectoren, en gepensioneerden die, zoals elke woensdag, de straat op gingen om strijd te leveren.

Het krachtigste antwoord van de dag kwam van degenen die standhielden tegenover de optrekkende repressie en die de confrontatie met de afzettingen aangingen. In het kader van een offensief van deze omvang vervult het bestaan van een soort confrontatie in deze fase een moraliserende functie. Het gaat niet alleen om het vervullen van het ritueel van het protest – vlaggen dragen, liederen zingen, zich terugtrekken zodra de actie is afgelopen. Op deze dag was er effectief protest. Er was een confrontatie. Er was bereidheid om het lichaam in te zetten.

En dat kan, op een dag die gekenmerkt werd door de versnippering van de vakbondsbeweging, met een CGT die onophoudelijk mobiliseert, met leiders die nieuwe gezichten vertonen maar niet breken met de oude praktijken, en met een staat die hetzelfde oude instrumentarium aanscherpt, nog steeds als een belangrijke gebeurtenis worden beschouwd.

(zie ook een andere verslag op Lavaca, die meent dat de mensen vooraan die molotovs gooiden, door de politie aangestuurd werden.)

En dit verslag op desinformemonos